2026 ഒക്‌ടോബർ 25, ഞായറാഴ്‌ച

വാഹനപഠിതാവ് (Student Driver)

സൂർത്തുക്കളെ...

എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷവും എന്റെ ശത്രുക്കൾക്ക് വളരെ ദുഖവുമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വേളയിലാണ് ഇതെഴുതുന്നത്. 


ഇന്ത്യയുടെ 'മദ്യ'ഭാഗത്തുള്ള ഒരു പ്രദേശത്തുനിന്ന്... അതായത് മദ്ധ്യപ്രദേശത്തു നിന്നുള്ള ഒരു കക്ഷി ഇവിടെ അയൽവാസിയായിട്ടുണ്ട്. എന്റെ വീട്ടിലെ പെർസിമ്മോൺ, പൊമെഗ്രനേറ്റ്, ആവക്കാഡോ, ഓറഞ്ചാപ്പിളൊക്കെ കാണുന്പോൾ കക്ഷി കണ്ണിടും.. വാചാലനാകും. എല്ലാ കൊല്ലവും ഇതൊക്കെ കൊടുക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, "എന്താ  നമുക്കൊന്നും തരാത്തെ" എന്ന ഒരു ഡയലോഗുമടിച്ചാണ് കക്ഷി പോകാറുള്ളത്. ഇക്കൊല്ലം ഇവന് രണ്ടെണ്ണം (കൂടുതൽ) കൊടുത്തിട്ടന്നെ കാര്യം എന്ന് വിചാരിച്ച് അതൊക്കെ എടുത്ത് അവന്റെ വീട്ടിൽ പോയി. സാധാരണ, അവിടെ ചെന്നാൽ 'കാളിങ് ബെൽ അടിക്കുക, കക്ഷിയോ/ഭാര്യയോ/മകനോ വാതിൽ തുറക്കുക, സാധനം കൊടുക്കുക' എന്ന ലളിതമായ 2-മിനിറ്റ് ചടങ്ങിൽ പരിപാടി തീർക്കാറാണ് പതിവ്. ഇന്നവിടെ ചെന്നപ്പോൾ, കക്ഷി ഗാരേജിന്റെ (കാർ ഷെഡിന്റെ) വാതിൽ തുറന്ന്, രണ്ട് കസേരയും വലിച്ചിട്ട്, "ആപ്പ് ബൈട്ടിയെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ ഒന്നിരുത്തി. പിന്നെ ഞങ്ങൾ, അമേരിക്കൻ രാഷ്രീയം, ഇന്ത്യൻ രാഷ്രീയം, ഫ്രാൻസിലെ അരാജകത്വം, വിലക്കയറ്റം, എന്നിങ്ങനെ ചർച്ചയോട് ചർച്ച ചെയ്തു.  15 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്, എന്നെ ഒന്നിരുത്തിയതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് മനസ്സിലായത്.. Mrs. കക്ഷി നാട്ടിൽ പോയിരിക്കുന്നതിനാൽ  കത്തി വക്കാൻ.. എന്തായാലും രണ്ടു കത്തികളും കൂടെ യാതൊരു കത്തിക്കുത്തും നടത്താതെ കത്തി വച്ചോണ്ടിരുന്നു.


ഗാരേജിന്റെ ഉള്ളിൽ വണ്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പുറത്താണ് വണ്ടികളിട്ടിരുന്നത്.  ഞാൻ ഗാരേജിന്റെ വാതിലിന്റെ അടുത്തും, കക്ഷി ഗാരേജിന്റെ ഉള്ളിലുമാണ് ഇരുന്നിരുന്നത്. "എന്നെ തൊട്ടു.. തൊട്ടില്ല.. മൊട്ടിട്ടുവല്ലോ മേലാകെ" എന്ന പോലെ കക്ഷിയുടെ ഒരു പുതിയ ടൊയോട്ട Sienna മിനിവാൻ drive way യിൽ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അമിതമായ തീറ്റകൊണ്ടു വണ്ണം വച്ച ടൊയോട്ട Innova യുടെ വല്യേട്ടനാണീ Sienna. വെള്ളക്കളറിലുള്ള ആ മിനിവാനിനെ പറ്റി, കക്ഷി വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. "ഭാര്യ ഇല്ലേലും ന്റെ Sienna ല്ല്യേ ന്റൂടെ" എന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. സംസാരത്തിനിടയിൽ ഞാൻ കയ്യൊക്കെ ഒന്ന് സ്ട്രെച്ച് ചെയ്തു എങ്ങാനും ആ വണ്ടിയിൽ തൊട്ടാൽ, "നീയാരാടാ ന്റെ ഭാര്യയെ തൊടാൻ' എന്ന മട്ടിൽ, കോപാഗ്നിയുടെ മൂർച്ചയുള്ള ശരങ്ങൾ തൊടുത്തു വിട്ടിരുന്നു. 


പെട്ടെന്നാണ് റോക്കറ്റ് പോണ പോലെയുള്ള ഒരു ശബ്ദവും, Sienna ഒരു കുലുക്കവും, എന്റെ കസേരയുടെ പിന്നിൽ കൂടെ അടുത്ത വീട്ടിലെ കാർ അവരുടെ മതിലിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഒരു 50 - 60 കി മീ സ്പീഡിൽ ഇടിച്ച് കയറിയത്. എന്റമ്മേ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞെട്ടിച്ചാടിയെഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, മതിലിന് ജിമിക്കിക്കമ്മലിട്ട പോലെ, കാർ മതിലിൽ കൊളുത്തി തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. വെള്ള Sienna യുടെ ബമ്പർ ഒരു വശം പീസ് പീസ്... പിൻഭാഗത്ത് സൈഡിൽ ഒക്കെ വലിയ scratches ഉണ്ട്. കാത്തുസൂക്ഷിച്ച കസ്തൂരിമാമ്പഴത്തിൽ മുറിവ് വന്നപോലെ. 


മതിലിൽ, മുൻഭാഗം തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാറിൽ നിന്ന് യാതൊരനക്കവുമില്ല. ഒരു കിടുങ്ങലോടെ "സാന്ദ്രമാം മൗനത്തിൻ കച്ചപുതച്ചു നീ" എന്ന പാട്ട് ഓർമ്മകളുടെ പുതപ്പുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. കാറിന്റെ ജനലിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ 'ഏക് ചോട്ടാ ബേട്ടാ ഔർ ഏക് ബഡി ഔരത്ത്'. ചോട്ടാ ബെട്ടായാണ് മതിലിന് കമ്മലിട്ടത്.. അതായത്  ലവനായിരുന്നു ഡ്രൈവർ. കാറിന്റെ പുറത്ത്, "Student Driver" സ്റ്റിക്കർ ഉണ്ട്. ഞങ്ങളെ കണ്ടതും, ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് മോചിതരായി ആ അമ്മയും മോനും പുറത്തിറങ്ങി. പയ്യൻ തന്റെ വീടാണെന്ന് കരുതി, Sienna മുതലാളിയുടെ drive way യിലേക്ക് കാർ എടുക്കാൻ നോക്കി.. ലാസ്റ്റ് മിനിട്ടാണ് ചെക്കൻ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയത്, ആ വെകിളിയിൽ brake ന് പകരം accelerator ചവിട്ടിയമർത്തി... എന്നിട്ട് correct ചെയ്ത് തന്റെ വീടിന്റെ drive way യിലേക്ക് കാറിടാൻ നോക്കിയതിനാലാണ്.. Sienna യുടെ പിന്നിലെ ഒരു മൂലക്ക് മാത്രമിടിച്ച്, സൈഡിലൊരച്ച് മതിലിലേക്ക് ഇരച്ച് കയറിയത്. എങ്ങാനും അത് Sienna യുടെ പിന്നിൽ direct ആയി ഇടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, റിലീസ് ആകാൻ പോകുന്ന രാമായണം സിനിമയുടെ പോസ്റ്ററൊട്ടിക്കാനുള്ള പശയായി ഞാൻ മാറിയിട്ടുണ്ടാവുമായിരുന്നു.  


[10242026]

അംബാസ്സഡർ (കാറാണോ? കാറല്ല )

"പ്യാരീജീ..ഈ..ഈ.ഈ"

എന്ന ഡയറക്ടറുടെ നീട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ടപ്പോഴേക്കും, ഇന്നത്തെ ജോലിക്ക് വേണ്ട ഉപകരണങ്ങൾ അടുക്കിവക്കുന്നതൊക്കെ നിർത്തിയോടിവന്ന്,  രാമന്റെ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞ് നിന്ന്, ഒരു പെട്ടിഓട്ടോറിക്ഷ കയറ്റിയിടാൻ ഗ്യാപ്പുള തന്റെ പല്ലുകൾ കാണിച്ച്, പ്യാരിലാൽ മൊഴിഞ്ഞു..


"ഹാം ജി.. എന്താണ് വേണ്ടത്?"


"ചെക്കൻ എണീറ്റില്ലേ? പോവാറായി. പതിനൊന്നരക്ക് ശേഷം മഴയാണെന്നാണ് കാലാവസ്ഥാപ്രവചനം. അതിന് മുൻപ് നമുക്കീ പാട്ട് സീൻ തീർക്കണം"


"ഇപ്പോൾ തന്നെ നോക്കാം.. സാബ്" 


എന്ന് പറഞ്ഞ് പ്യാരിലാൽ, എല്ലാവരും ഉറങ്ങുന്ന അപ്പാർട്മെന്റ്സ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ചെക്കന്റെ അപ്പാർട്മെന്റിന്റെ വാതിലിൽ ഒന്ന് മുട്ടി.. അപ്പോഴേക്കും അത് തുറന്നു. പ്യാരിലാലിന് അരിശം വന്നു..


"ഒരു ബോധവുമില്ലാത്ത പിള്ളേര്. വാതിലടച്ച് കിടക്കാൻ പറഞ്ഞാലും അനുസരിക്കില്ല" എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞ് അപ്പാർട്മെന്റിലെ റൂമിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. 


വേലിയേറ്റം വേലിയിറക്കത്തിന് സമ്മാനമായി കടൽത്തീരത്ത് ചന്നം പിന്നം അവശിഷ്ടങ്ങൾ വിതറിയിട്ടിട്ടുള്ള പോലെയുണ്ടായിരുന്നു ചെക്കന്റെ മുറി. കസേരയുടെ കയ്യിൽ ഷർട്ട്, കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ബനിയൻ, കട്ടിലിന്റെ വക്കത്ത് തൂങ്ങിച്ചത്ത് കിടക്കുന്ന പോലെ താഴെത്തട്ടിലുപയോഗിക്കുന്ന അടിവസ്ത്രം, നിലത്ത് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വെള്ളിക്കട്ടൻ പാന്പിനെ പോലെ ബെൽറ്റ്.... ഇങ്ങനെയിങ്ങനെ പലതും അവിടവിടെ അലങ്കോലമായി കിടന്നിരുന്നു. കടൽത്തീരത്തടിഞ്ഞു കൂടിയ ചണ്ടിയിൽ പൊതിഞ്ഞ നീളത്തിലുള്ള മരത്തടിയുടെ രണ്ടറ്റവും കാണുന്ന പോലെ, പുതപ്പുകൾക്കിടയിൽ ഒരറ്റത്ത് തലയും മറ്റേയറ്റത്ത് വാലും.. സോറി കാലും കാണാമായിരുന്നു. 


റൂമിന്റെ അവസ്ഥയും, ചെക്കന്റെ കിടപ്പും പ്യാരിലാലിന്റെ അരിശം വീണ്ടും വർദ്ധിപ്പിച്ചു.


"ഡാ..ആ..ആ..ആ..ആ.." എന്ന് അലറിവിളിച്ചെങ്കിലും, ചെക്കന്റെ കിടപ്പിന് വലിയ മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. 


വീണ്ടും അത് പോലെ അലറിവിളിച്ചു...


"മ് മ് മ്"  


എന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട്, ആമ  അതിന്റെ തൊണ്ടിന്റെയകത്തേക്ക് വലിയുന്ന പോലെ ചെക്കൻ തന്റെ തലയും കാലും പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റി.. വീണ്ടും സുഖനിദ്ര. പുതപ്പിൽ ചവിട്ടി.. കുത്തി.. വലിച്ചു.. നോ ഗുണം.. ചെക്കന്റെ ഉറക്കത്തിന് യാതൊന്നും വിഘ്നം വരുത്തിയില്ല. 


പ്യാരിലാൽ, തിരിച്ച് ഡയറക്ടറുടെ അടുത്ത് ചെന്നു..


"സാബ്.. അവൻ എണീക്കുന്നില്ല"


"ങേ.. എണീക്കുന്നില്ലേ?"


"ഇല്ല സാബ്.... അവൻ പുതപ്പിനുള്ളിൽ കയറി.. തലയും കാലുമൊന്നും കാണാനില്ല"


"തന്നെക്കൊണ്ടൊക്കെ എന്തിന് കൊള്ളാം?" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഡയറക്ടർ, ചെക്കന്റെ റൂമിൽ പാഞ്ഞെത്തി..


"ഡാ.. എണീക്കടാ..." 


കുലുക്കമില്ല..


കിരീടത്തിലെ തിലകന്റെ "മോനെ കത്തി താഴെയിടടാ" ഡയലോഗ് ഓർത്ത്...


"മോനെ.. പുതപ്പ് താഴെയിടടാ... ഡയറക്ടറാടാ പറയണത്" എന്നും പറഞ്ഞ് നോക്കി..


നോ അനക്കം.. ഡയറക്ടറുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. അപ്പാർട്മെന്റിലെ കുളിമുറിയിൽ കയറി, അരബക്കറ്റ് വെള്ളം നിറച്ച്, പുതപ്പിന്റെ തലഭാഗത്തേക്ക് വീശിയൊഴിച്ചു.. വെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പിന്റെ ശക്തി.. ചെക്കനെയുണർത്തി.. പുതപ്പൊക്കെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ്, പേടിച്ച് 


"कितने आदमी थे"


എന്ന് അലറി ചെക്കൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.


"ഡാ.. ഇത് Sholay സിനിമയുടെ സെറ്റല്ല. നീ അംജദ് ഖാനുമല്ല... മനസ്സിലായോടാ ഷാറൂഖേ " എന്ന് ഡയറക്ടർ അലറി.


ഷാറൂഖ് ഖാൻ കണ്ണ് തിരുമ്മി നോക്കി... അവിടെ കാലിയയെ കാണാനില്ല. ഡയറക്ടർ രമേഷ് സിപ്പിയെ കാണാനില്ല. അപ്പൊ ഇത് ശരിക്കും ഷോലെയുടെ സെറ്റ് അല്ലേ? ഒന്ന് കൂടെ ചെറിയ ജലാഭിഷേകം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഷാറൂഖിന് ബോധം വന്നത്..


"माफ़ कीजिये Chopra Sir. ഇപ്പൊ ശര്യാക്കിത്തരാം.. സോറി..ഇപ്പൊ റെഡി ആയി വരാം" എന്ന് പറഞ്ഞ് ബാത്ത് റൂമിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു 


ചെക്കന് ബോധം വന്നതിൽ ഡയറക്ടർ ചോപ്ര സാർ സന്തോഷിച്ചു. 


"ഡാ.. കുളിച്ച്, വൃത്തിയായി വരണം... ഇന്നലത്തെ പോലെ പല്ല് തേക്കാൻ മറക്കരുത്"


അങ്ങനെ ഒരെണ്ണത്തിനെ എണീപ്പിച്ചു... ഇനി നായികയുടെ കാര്യം എന്തായോ ആവോ ?


"ഡോ.. നായിക എണീറ്റോ? ഇനി അവിടെയും പോയി വെള്ളമൊഴിക്കണോ?"


"വേണ്ട സാബ്.. മാഡം ഓൾ റെഡി" എന്ന് പ്യാരിലാൽ പറഞ്ഞു. 


"ആണോ..?" എന്ന് ചോദിച്ച്, ഡയറക്ടർ തന്റെ ഓഫിസിലേക്ക് നടന്നു.


അതിനിടയിൽ, നായിക കാജോൾ ഡയറക്ടറുടെ വഴി തടഞ്ഞ് മുന്നിൽ വന്നു ചോദിച്ചു..


"എങ്ങനെയുടെ സാർ.. എന്നെ കാണാൻ ഭംഗിയുണ്ടോ?"


ഡയറക്ടറുടെ കണ്ണ് തള്ളി... 


"പുളിയിലക്കരയോളം പുടവ ചുറ്റി... ചന്ദനത്തോടുകുറി ചാർത്തി" എന്നൊക്കെ പാടണ പോലെ ഒരു അഴകിയ ലൈലയായി അവൾ തിളങ്ങി.


"നന്നായിട്ടുണ്ട് മോളെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ചോപ്ര സാർ കാജോളിനെ അഭിനന്ദിച്ചു


മുന്നിൽ കാണുന്ന മഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ അനവധി മലകളിൽ അടുത്ത് കാണപ്പെടുന്ന രണ്ട് മലകളെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവൾ ചോദിച്ചു 


"ഇന്ന് ആ മലയിലാണോ ഈ മലയിലാണോ ഷൂട്ടിങ്?"


കുസൃതിക്കാരനായ ചോപ്ര സാർ.. 


"മേലെ പൂമല താഴെ തേന്മല'' എന്ന് പാടി, 


"ആ മലയിലോ ഈ മലയിലോ അല്ല.. അതിരു കാക്കുന്ന തുടുത്ത മലയിലാണ് ഷൂട്ടിങ്ങെന്ന് പറഞ്ഞു"


അപ്പോഴേക്കും ഷാറൂഖ് റെഡി ആയി എത്തി... ഷൂട്ടിംഗ് ന് വേണ്ട ക്യാമറയും ഉപകാരണങ്ങളുമൊക്കെയെടുത്ത് എല്ലാവരും ബസ്സിൽ കയറി, Switzerland ലെ Lauterbrennan എന്ന അതിമനോഹരമായ സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവർ താമസിച്ചിരുന്ന Interlaken എന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് അര മണിക്കൂർ അകലെയാണ് Lauterbrennan. 


--


അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ Lauterbrennanൽ എത്തി. 


മേക്കപ്പും ഡ്രസിങും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു. പാട്ട് സീൻ ഷൂട്ട് ചെയ്യാറായി.


ഏത് മലയിൽ ഷൂട്ട് ചെയ്താലും സൂപ്പറാകും എന്നുറപ്പുള്ള പോലത്തെ ഒരു scenic location. 


"ഷാറൂഖെ, നീ വലത് വശത്ത് കൂടി, ഓതിരം കടകം മറുകടകം എന്ന രീതിയിൽ ഓടി ചാടി, ആ കാണുന്ന മരത്തിന്റെ സൈഡീക്കൂടി ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ് വരണം. കാജോൾ, നീ ഇടത് വശത്ത് കൂടിയോടി, ആ കാണുന്ന മരത്തിന്റെ സൈഡീക്കൂടി വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ് വരണം. അങ്ങനെ നിങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ആ പുൽത്തകിടിയിൽ കൂട്ടിമുട്ടും, അവിടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് വീഴണം.. എന്നിട്ടുരുളണം"


"സാർ, എത്ര ദൂരം ഉരുളണം?" എന്ന് ടെൻഷനോടെ ഷാറൂഖ് ചോദിച്ചു 


"ഞാൻ കട്ട് പറയണ വരെ ഓടണം"


"ശരി സാർ" 


"പിന്നെ ഷാറൂഖെ, നീ ഓടുന്പോൾ വേണമെങ്കിൽ ജാക്കറ്റ് ഊരി, തലക്ക് മീതെ കറക്കിയോടിക്കോ.."


"കാജോൾ, പ്രാണനാഥനെനിക്ക് നൽകിയ പരമാനന്ദരസത്തെ, പ്രതിഫലിപ്പിച്ച് വേണം ഷാറൂഖിനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ"


അങ്ങനെ അവരോടി, ചാടി, വീണു, മറിഞ്ഞു, ഉരുണ്ടു, ആരോ പാടി


Zara Sa Jhoom Loon Main Arre Na Re Na Re Na 

Zara Sa Ghoom Loon Main Arre Na Re Na Re Na

Aa Tujhe Choom Loon Main Arre Na Re Na Baba Na


നമ്മൾ ആസ്വദിച്ചു 


---


ഇത് പോലെ ഷാറൂഖ് ഖാനെയും, കാജോളിനെയും, സൽമാൻ ഖാനെയും, മാധുരി ദീക്ഷിത്തിനെയുമൊക്കെ അടിച്ചോടിച്ച് ഡാൻസ് കളിപ്പിക്കാൻ, യാഷ് ചോപ്ര സ്ഥിരമായി തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു ഒരു രാജ്യമാണ് Switzerland. അങ്ങനെ Switzerland നെ കൂടുതൽ famous ആക്കാൻ, ടൂറിസം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ഒക്കെ യാഷ് ചോപ്രയുടെ സിനിമകൾക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നതിനാൽ, Switzerland യാഷ് ചോപ്രയെ ആദരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവിടത്തെ Interalaken എന്ന സ്ഥലം ആസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ബാക്കി സ്ഥലങ്ങളിലൊക്കെ പോയി അവർ ഷൂട്ട് ചെയ്തിരുന്നെന്ന് തോന്നുന്നു. "Ambassador of Interlaken" എന്ന രീതിയിൽ Interlaken പ്രത്യേകമായി യാഷ് ചോപ്രയെ ആദരിച്ചിട്ടുണ്ട്. 


[10102026]


പുതുയുഗം

ഒരുകിളി ഇരുകിളി 

ഇക്കിളി നാക്കിളി, 

ഓലത്തുമ്പത്താടാൻ  വാ, 

ഓലത്തുമ്പത്താടിയിരുന്നൊരു 

നാടൻ പാട്ടും പാടിത്താ 

പൊള്ളുന്ന വെയിലല്ലേ 

വെയിലേറ്റ് വാടല്ലേ, 

വന്നീത്തണലിലിരുന്നാട്ടെ 


എന്നല്ലേ മനുവങ്കിൾ പാടിയിട്ടുള്ളത്.


അതിനെ അന്വർത്ഥമാക്കുന്ന വിധം, കോളേജിന്റെ പടിയിറങ്ങിയതിന് ശേഷം വളരെ ഭദ്രമായി, പൊടിയൊന്നും തട്ടാതെ, വെയിലേറ്റ് വാടാതെ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു അമൂല്യവസ്തുവാണ്.. ബുദ്ധി... കാലം കുറെയായി ഉപയോഗിച്ചിട്ട്. ഇടക്കൊക്കെ പൂട്ടിവച്ചിരിക്കുന്ന പെട്ടിയുടെ താക്കോൽ തുറന്ന്, ഒന്നങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മറിച്ച് നോക്കി, സ്വയം ബുദ്ധിമാനാണെന്ന് ആഹ്ളാദിച്ചർമാദിച്ച് ആരോടെങ്കിലും രണ്ട് ഗീർവാണമടിച്ച്, വീണ്ടും പെട്ടിയിൽ തന്നെ അതിനെ പൂട്ടിവെക്കാറാണ് പതിവ്. അങ്ങനെ പത്തിരുപത്തഞ്ച് കൊല്ലം വലിയ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലാതെ അനിർഗ്ഗള ഗളഗളമായി ജോലി ചെയ്ത് ജീവിക്കുന്പോഴാണ്, എല്ലിന്റെയിടയിൽ കൃമികടി മൂത്ത കുറെ AL-വലാതികൾ, Artificial Intelligence (AI) എന്ന പേരിൽ ഇമ്മാതിരി ബുദ്ധിയെ ഉണ്ടാക്കിയത്. നമ്മുടെ കയ്യിൽ ഉപയോഗിക്കാത്ത ഫ്രഷ് ആയ ബുദ്ധി ഉള്ളപ്പോഴാണ്.. ഇവന്മാര് ഈ കൊലച്ചതി ചെയ്തത്.. "ഒന്ന് ചോദിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു.. ഫ്രീ ആയി സൂക്ഷിച്ച് വച്ച ബുദ്ധി അവന്മാർക്ക് കൊടുത്തേനെ". 


ഓഫിസിലാണെങ്കിൽ Artificial Intelligence ഉപയോഗിച്ച് ജോലി ചെയ്യാത്തവരെ, Natural Intelligence ഇല്ലാത്തവരായി കണക്കാക്കുന്ന കാലം. മുൻപൊക്കെ ചെയ്യുന്ന ജോലി ചെയ്ത് തീരാൻ 4 ആഴ്‌ച എടുക്കും, ചിലപ്പോൾ അത് 6 ആഴയായേക്കും.. ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല.. എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്.. ഉഴപ്പിനടന്നതൊക്കെ, പാണന്മാർ പാടി നടന്നിരുന്ന കഥകളെ പോലെ തോന്നുന്നു. ഈ പുതിയ കുന്ത്രാണ്ടം intelligence ഈ വക കാര്യങ്ങളൊക്കെ, ഒരു ദിവസം, കൂടിയാൽ  2 ദിവസത്തിലൊക്കെ തീർക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണുന്നത്. 


വരാൻ വച്ചത് വഴിയിൽ തങ്ങില്ല.. എന്നല്ലേ..? എന്തോ... നാട്ടില് തെങ്ങിന് തടമെടുക്കുന്നതും, കവുങ്ങിൻമേൽ കയറുന്നതൊക്കെയാണ് കുറച്ച് നാളായി സ്വപ്നം കാണുന്നത്. അങ്ങിനെയിരിക്കുന്പോഴാണ് രണ്ടാഴ്ച്ച മുൻപ് ഒരു AI വിദഗ്ദൻ ഒരു സന്തോഷവാർത്ത അറിയിച്ചത്... "2030 ആകുന്പോഴേക്കും, AI എല്ലാ മനുഷ്യന്മാരെയും കൊന്നിരിക്കുമെന്ന്". ഇനിയെന്തായാലും 4 കൊല്ലം കൂടിയല്ലേ എല്ലാം സഹിക്കേണ്ടൂ... ഈ സന്തോഷത്തിൽ 2 പെഗ്ഗടിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ, സ്വപ്നത്തിൽ വന്നത് 'ശിവശങ്കരൻ... വടക്കുന്നാഥനിലെ ആളല്ല. പിണറായീടെ പ്രിൻസിപ്പൽ സെക്രട്ടറി ശിവശങ്കരനുമല്ല.. സാക്ഷാൽ അർണോൾഡ് ശിവശങ്കരൻ തന്നെ.. Terminator 2. 2030ൽ റോബോട്ടുകളുടെ വെടിയുണ്ടയേൽക്കാതിരിക്കാൻ, തൃശൂരിൽ നിന്ന് ഗുരുവായൂർക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലുള്ള പുഴയ്ക്കൽ പാടത്തൂടെ, മുണ്ടും പൊക്കിയോടുന്ന എന്നെ വ്യക്തമായി, ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടു.."


പുഴക്കൽ പാടത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്, മലയാളി ചാനലുകളുടെ കാര്യമോർത്തത്. Artificial എന്ന വാക്കിന്റെ മലയാളം 'കൃത്രിമം' എന്നല്ലേ? അപ്പോൾ Artificial Intelligence എന്നതിനെ 'കൃത്രിമബുദ്ധി' എന്ന് വിളിക്കേണ്ടതിന് പകരം 'നിർമിതബുദ്ധി' എന്ന് ഇവന്മാരൊക്കെ വിളിക്കുന്നതിലെ കൃത്രിമത്വം, Artificial Intelligence ന് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ... ആവോ?


അത് പോട്ടെ...ഓഫിസാണല്ലോ AI യുടെ ഇക്കാലത്തെ കളിസ്ഥലം...


ChatGPT, Gemini എന്നത് പോലെ Microsoft ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ള സംഭവമാണ് Copilot. ഓഫിസിൽ എന്നും കൂടെയുള്ള സന്തത സഹചാരി. അവൻ Copilot ആണെങ്കിൽ പിന്നെ ഞാനാരാ... Pilot തന്നെ. "ഞാൻ തന്നെയാണല്ലോ Pilot.. സന്തത സഹചാരി വെറും Copilot അല്ലെ" എന്ന ആശ്വാസത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴാണ്, Copilot പൈലറ്റിനെ കുത്തിമലർത്തിയെന്ന  വാർത്ത കേൾക്കുന്നത്. അതിന്  ശേഷം എന്നും Copilot ഓപ്പൺ ചെയ്യുമ്പോൾ.. പേടിയൊന്നുമല്ല.. പക്ഷെ.. "എന്നാടാ കോപ്പയിലറ്റേ നീയെന്നെ പിന്നീന്ന് കുത്താൻ പോണേ?" എന്നൊരു ഭയത്തിന്റെ അസ്കിതയുണ്ടോന്നൊരു ശംശയം..

 

അങ്ങിനെ, തൃശൂർ തേക്കിൻകാട് മൈദാനത്തിനു ചുറ്റും വിൽക്കുന്ന പൊതിക്കപ്പലണ്ടിയുടെ വില പോലും, മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് ഇല്ലാതാകാൻ പോകുന്നൊരു കാലത്തെ മുന്നിൽ കണ്ട്, അതിന് കാരണഭൂതനായ Artificial Intelligence നെ സ്തുതിക്കുന്നൊരു കവിത... ആദികവിയായ വാല്മീകിയുടെ ഇതിഹാസരചനാരീതിയിൽ.. ChatGPTയുടെ Artificial Intelligence നെ കൊണ്ട്  എഴുതിപ്പിച്ചത്...


കൃത്രിമ ബുദ്ധി

-------------------------

മനുഷ്യചിത്തത്തിൽ ജനിച്ച മഹാശക്തിയേ,

മണ്ണിൻ മടിയിൽ വിരിഞ്ഞ മായാവിത്തേ;

അഗ്നിപോൽ ജ്വലിക്കും ജ്ഞാനദീപമേ,

ആകാശവേഗത്തിൽ പായും ബുദ്ധിയേ.


അനന്തജ്ഞാനത്തിൻ സാഗരം നീന്തി,

അദൃശ്യലോകങ്ങൾ നിമിഷത്തിൽ കാണും;

കാലത്തിൻ ഗതിയെ മറികടന്നുയർന്ന്,

നാളെയുടെ പാതകൾ മുന്നിൽ തുറക്കും.


എന്നാൽ ധർമ്മമെന്ന ദീപം കൈവിടരുതേ,

കരുണയെന്ന പുഷ്പം ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കൂ;

മനുഷ്യനും നീയും കൈകോർത്തു നീങ്ങിയാൽ,

ഭൂമിയിൽ സത്യയുഗം വീണ്ടും പിറക്കും.


[10042026]

പൂച്ചപുരാണം

 ആദ്യമായി ഒരു സന്തോഷവാർത്ത പറയട്ടെ. ഇത് കേട്ട് ആർക്കും എന്നോട് അസൂയ തോന്നരുത്. ഇക്കഴിഞ്ഞ ആഗസ്ത് 7 ന്, അതായാത് കൊല്ലവർഷം 1202, കാർത്തിക നക്ഷത്രം, ഉച്ചക്ക് 2:37ന്  ഞാനൊരു മുത്തച്ഛനായി. മൂത്ത മകൾ കോളേജിൽ രണ്ടാം കൊല്ലം.. രണ്ടാമത്തെ മകൾ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലും. ദൈവാധീനം കൊണ്ട് ഇവർ രണ്ട് പേരും ഇത് വരെ യാതൊരു ബുദ്ധിമോശവും കാണിക്കാതെ നേർ വഴിക്ക് നടന്നിട്ടുണ്ട്. പിന്നെങ്ങനെ മുത്തച്ചനാകും ?


കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം, ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് അഞ്ചാറ് മണിക്കൂർ വണ്ടി ഓടിച്ച് പോകേണ്ട ദൂരത്തുള്ള ലോസ് ആഞ്ചലസിലെ ഒരു കോളേജിൽ, മൂത്തമകൾ പഠിക്കാൻ ചേർന്നു.  അത് രണ്ടാമത്തെ മോൾക്ക് മാനസികമായി ഒരു ചെറിയ ഷോക്ക് ആയിരുന്നു. ചേച്ചിയും അനിയത്തിയും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹബന്ധം കൊണ്ടുള്ള വിഷമമൊന്നുമല്ല. ലോകത്തിൽ യാതൊരു ചിലവുമില്ലാതെ ആർക്കും മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കാൻ പറ്റുന്നതും, ഞാനും ഭാര്യയും യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ സ്ഥിരം മക്കൾക്ക് കൊടുത്തിരുന്നതുമായ   'ഉപദേശസുവിശേഷങ്ങൾ', ഇനി മുതൽ ചേച്ചിയുടെ അഭാവത്തിൽ താൻ ഒറ്റക്ക് സഹിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോയെന്ന ചിന്തയാണ്, രണ്ടാമത്തെ മോളെ വിഷമിപ്പിച്ചത്. അതിൽ നിന്നൊരു മോചനത്തിന്,  stress കുറക്കാൻ, കഴിഞ്ഞ ഒരു കൊല്ലമായി, എനിക്കൊരു പൂച്ചയെ വേണം.. പൂച്ചയെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ തല തിന്നലായിരുന്നു അവളുടെ ഹോബി.  


"കുളമെത്ര കു... കണ്ടിരിക്കുന്നു".. സോറി... നമ്മളെത്ര പൂച്ചയെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.. പൂച്ചകളെത്ര നമ്മളെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.. അതിനാൽ, 'ഒരു പൂച്ചയെ വാങ്ങിക്കുക' എന്നതിന് ഒരു വിലയും കൊടുക്കാത്ത മനോഭാവമായിരുക്കും നാട്ടിലുണ്ടാകുക. പക്ഷെ ഇവിടെ അങ്ങിനെയല്ല. വീടൊരുക്കണം.. കൂടൊരുക്കണം.. കിടക്കയൊരുക്കണം... എന്നൊന്നുമല്ല...  ആദ്യം.. തന്നെ വേണ്ടത്... പൂച്ചയുടെ നമ്പർ 2 വിന് വേണ്ട litter ബോക്സ് ഒരുക്കണമെന്നതാണ്. പിന്നെ പൂച്ചക്ക് വേണ്ട ഭക്ഷണങ്ങൾ - Wet food, dry food, treats, പൂച്ചക്ക് ചൊറിയാൻ വേണ്ട സൗകര്യം, പൂച്ചക്ക് കയറിയിരിക്കാൻ വേണ്ട പൂച്ചമരം, കളിക്കാൻ വേണ്ട കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ etc. etc. അടുത്ത ജന്മത്തിൽ അമേരിക്കയിൽ പൂച്ചയായി ജനിച്ചാലും തരക്കേടില്ല എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുമാറുള്ള സെറ്റപ്പ്..


പൂച്ചയെ വാങ്ങിക്കാൻ ഒരു പൂച്ച adoption center ൽ പോയി. അൻപത് പൂച്ചകളെങ്കിലും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. കറുത്ത പൂച്ചയെ വേണമെന്ന ആഗ്രഹമായിരുന്ന് മകൾക്ക്. രാത്രി ഇരുട്ടത്ത് കറുത്ത പൂച്ചയെ കണ്ട് പേടിപ്പനി ആർക്കും വരരുതെന്ന സദുദ്ദേശത്താൽ, മകളുടെ ആ തീരുമാനത്തെ എന്റെ ഭാര്യ വീറ്റോ ചെയ്തു. പിന്നെ വേറെ രണ്ടെണ്ണത്തിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് എന്നോടും ഭാര്യയോടും പൂച്ചയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ മോള് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പൂച്ചശാസ്ത്രത്തിൽ ശൂന്യജ്ഞാനികളായ  ഞങ്ങൾ രണ്ട്  പേരും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി..


"അത്തള പിത്തള തവളാച്ചി

 ചുക്ക് മറിക്കണ ചൂലാപ്പ്

 മറിയം വന്ന് വിളക്കൂതി

 ഗുണ്ടു മണി സാറാ പിറാ ഗുഷ്"


ഞങ്ങൾ  വലത് വശത്തെ കൂട്ടിലുള്ള മുന്തിയ ഇനം പൂച്ചയെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഒരു വയസ്സ്,  സ്ത്രീലിംഗം, പേര് - ഡെയ്‌സി.. ഉടനെ തന്നെ എന്റെയുള്ളിലെ കുളിമുറി ഗായകനുണർന്നു... (Bathroom singer)


"ഓർമ്മ തൻ വാസന്ത നന്ദന തോപ്പിൽ

 ഒരു പുഷ്പം മാത്രം, ഒരു പുഷ്പം മാത്രം

 ഡെയ്സി... ഡെയ്സി.. ഡെയ്സി.

 ല..ല..ല.ലാ"


എന്റെ ഒച്ച കേട്ടതും.. പൂച്ച ഓടിയൊളിച്ചു...


എങ്കിലും ആ പൂച്ച തന്നെ മതിയെന്ന് മോള് സമ്മതിച്ചു..


പെൺപൂച്ചയായതിനാൽ, വീട്ടിൽ വരുന്പോൾ സ്വന്തം മകളായി കരുതി  'ഡെയ്സിമോളെ' എന്ന് വിളിക്കാൻ മാനസികമായി ഞാനും ഭാര്യയും തയ്യാറെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ, adopotion center ലെ ഒരു ജോലിക്കാരി പൂച്ചയെ മോളുടെ കയ്യിൽ കൊണ്ട് കൊടുത്തു. പൂച്ചയെ കയ്യിൽ കിട്ടിയതും, സ്ത്രീകളിലെ മാതൃഭാവം പ്രകടമാക്കി, മോൾ പൂച്ചയെ താലോലിക്കാൻ തുടങ്ങി


"സുന്ദരി മുന്തരി വാവേ...

 മമ്മി ഇവിടെ ഇണ്ട് ട്ടോ

 മമ്മി പിടിക്കാം...

 പേടിക്കണ്ട... ട്ടോ.."


വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്  മോളെ താലോലിച്ചിരുന്നതൊക്കെ അവളുടെ ഉപബോധമനസ്സിലിപ്പോഴും ഉണ്ട് എന്നത് ഞങ്ങളെ അദ്‌ഭുതപ്പെടുത്തി.  (അമ്മ എന്നത് മമ്മി എന്നായീ ന്ന്  മാത്രം)


ങ് ഹാ.. അത്രക്കായോ...? മകൾ പൂച്ചയുടെ മമ്മി ആയാൽ പിന്നെ ഞാനാരാ മോൻ..?


മുത്തച്ഛൻ തന്നെ...


 PS : അപ്പോൾ സമയം: ഉച്ചക്ക് 2:37, കൊല്ലവർഷം 1202, കാർത്തിക നക്ഷത്രം


--


പൂച്ച cute ആണ്. അതിനോടുള്ള ഇഷ്ടം കാരണം, അതിനെ ഞാൻ പീച്ചികൂട്ടും എന്നുറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട്,  എന്നെ കണ്ടാൽ അതോടും.. എന്റെ ഭാര്യയുടെ അടുത്തേക്ക്.. അടുത്തേക്കോടിവരുന്ന പൂച്ചയെ കണ്ട് പേടിച്ച് എന്റെ ഭാര്യയോടും.. അങ്ങനെ ഓട്ടവും അമ്പതമ്പസ്താന്യമ്പാനിയുമായി ഒരു മാസം കടന്നുപോയി...  ചോറൂണും പേരിടലൊന്നും (പേര് മാറ്റം) നടന്നിട്ടില്ല...  


കാത്തു എന്ന പേരിടണമെന്നാണ്.. പ്ലാൻ.. കാരണം.. താഴെയുള്ള വീഡിയോ കണ്ടാണ് മോള് വളർന്നിട്ടുള്ളത്


https://www.youtube.com/watch?v=ao39zp8ZdPQ&list=RDao39zp8ZdPQ&start_radio=1


[09202026]

2024 സെപ്റ്റംബർ 18, ബുധനാഴ്‌ച

പേരിന്റെ കഥ

വീട്ടിലെ രണ്ട് പിള്ളാരും വളർന്ന് വലുതായി. കുഞ്ഞുപ്രായത്തിൽ "അച്ഛനെ എനിക്ക് ഭയങ്കരിഷ്ഠാ" എന്നും പറഞ്ഞ് കാലിൽ തൂങ്ങി അള്ളിപ്പിടിച്ച് വിടാതെ നിലത്ത് നിരങ്ങി നീങ്ങിയിരുന്ന പിള്ളേരിപ്പോ, തോളത്തൊക്കെ കയ്യിട്ടു "ഹായ് ബ്രോ", "വാട്ട് സ് അപ്പ് ഡൂഡ്" എന്നൊക്കെ ചോദിക്കുന്ന നിലയിലെത്തി...

 രണ്ട് പേരെയും അവരുടെ ഏതോ ക്‌ളാസ് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പിക്ക് അപ്പ് ചെയ്തു വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു ദിവസം. വണ്ടിയോടിച്ച് 5 മിനിറ്റ് ആയിട്ടുണ്ടാകും. ആരും മിണ്ടാട്ടമില്ല... അടൂർ ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ സിനിമയിലെ വണ്ടികളിലുള്ള യാത്ര പോലെ.. സാധാരണ, വണ്ടിയിൽ കയറിയാൽ ഉടനെ തന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് ചുണ്ണാന്പ് തേക്കലാണ് പണി. അതും ചെയ്യുന്നില്ല. അവരവരുടെ ക്ലാസ്സുകളിൽ എന്തോ നടന്നിട്ടുണ്ട്..

എന്തായാലും ഈ ഐസ് ബ്രേക്ക് ചെയ്യണം എന്ന് തീരുമാനിച്ച സമയം തന്നെ, വേറൊരുത്തൻ അവന്റെ വണ്ടിയെ മുന്നിലേക്ക് ചാടിച്ച കാരണം, ഒരു സഡൻ ബ്രേക്കിട്ടു.

"എന്ത് പറ്റി പിള്ളാരെ?"

"നത്തിങ് ഡൂഡ്"

"ചിൽ girls"

"നിർത്ത് ബ്രോ. അച്ഛൻ ഒന്ന് മിണ്ടാണ്ടിരിക്ക്യോ"

"മക്കളേ, ഇങ്ങനെ മിണ്ടാണ്ടെ വണ്ടിയോടിക്കാൻ ഒരു രസവുമില്ല. ഞാൻ ഒരു moral story പറയാം"

"അച്ഛാ... നിർത്തൂ.. ആ പാത്രം മോറലിന്റെ സ്റ്റോറി ആണോ? അത് കേട്ട് കേട്ട് മടുത്തു"

"അല്ലാന്നേ.. ആ ജോക്കൊക്കെ അച്ഛൻ പണ്ടേ നിർത്തിയില്ലേ? ഇത് പുതിയത്.. ഒരു പേരിന്റെ കഥ"

"അച്ഛൻ എന്ത് കഥ വേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞോളൂ.. ഞാൻ കേൾക്കുന്നില്ല." രണ്ട് പേരും തങ്ങളുടെ നിലപാട് വെളിപ്പെടുത്തി..

'കൈവിട്ട ആയുധവും വാ വിട്ട വാക്കും തിരിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റില്ലാ ന്ന ല്ലേ? കേട്ടാലും കേട്ടിലെങ്കിലും കഥ പറഞ്ഞിട്ട് തന്നെ കാര്യം..

പണ്ട് പണ്ട് ചൈനയിലെ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമം. എല്ലാവരും വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒരു ദിവസം ലിങ് എന്ന പേരുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ എത്തിച്ചേർന്നു. അവിടെയുള്ള ഒരു ആൽമരത്തിന്റെ കീഴെയായിരുന്നു അവന്റെ താമസം. തുടക്കത്തിൽ ഒരു പാവത്താനെ പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും... കുറച്ച് നാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ആളത്ര ശരിയല്ല എന്ന് എല്ലാവർക്കും തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഗ്രാമത്തിലെ പൂച്ച പട്ടി എന്നീ ജീവികളെ കാണാതായി തുടങ്ങി. കമല ഹാരിസുമായുള്ള ഡിബേറ്റിൽ അമേരിക്കയിൽ സ്പ്രിംഗ് ഫീൽഡ് എന്ന പട്ടണത്തിൽ ഹെയ്തിയിൽ നിന്നുള്ള immigrants പട്ടിയെയും പൂച്ചയേയും തിന്നുന്നുണ്ട് എന്ന് ട്രംപ് പറഞ്ഞതുമായി സാദൃശ്യം തോന്നിയാൽ അത് വെറും യാദൃശ്ചികം മാത്രം.

ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും തിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന സൂര്യകാന്തിപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകൾ പോലെ ഒരാൾ റോഡിന്റെ ഇടത് വശത്തോട്ടും മറ്റെയാൾ വലത് വശത്തോട്ടും നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. "അച്ഛൻ ബ്രോ.. എന്ത് വേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞോ.. we dont care" എന്ന പോലെ. പക്ഷെ, "പട്ടിയെയും പൂച്ചയേയും കാണാനില്ല... ട്രംപ്.. കമല ഹാരിസ്" എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ, രണ്ട് പേരും മുഖാമുഖം ഒന്ന് നോക്കി... "what..?" എന്നൊരു ചോദ്യം ഉറക്കെ ചോദിച്ച്.. ഒരു താല്പര്യവും ഇല്ലാതെ..വീണ്ടും ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും നോക്കിയിരുന്നു.

തുടങ്ങിയതല്ലേ.. ഇനി നിർത്താൻ പറ്റില്ലല്ലോ.. കഥ തുടർന്നു..

'ഗ്രാമീണർ എല്ലാവരും ലിങ്ങിനെ അവിടന്ന് തുരത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. അവരെല്ലാവരും, ലിങ് താമസിച്ചിരുന്ന ആലിൻ ചുവട്ടിലെത്തി ഉച്ചത്തിൽ അലറാൻ തുടങ്ങി.. "ഇവിടന്ന് കടന്ന് പോകൂ", "ലിങ്ങിനെ ചവിട്ടി പുറത്താക്കൂ" എന്നൊക്കെ അലറി വിളിച്ചു. ഇംഗ്ളീഷുകാർ ചൈനയിൽ എത്തിച്ചേർന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. കുറച്ച് പേർക്കൊക്കെ മുറി ഇംഗ്ളീഷ് അറിയാമായിരുന്നു. കൊഴുക്കട്ട തിന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ഗ്രാമീണരിൽ ചിലർ Dump എന്നൊരു വാക്ക് കേട്ടിരുന്നു.. അതിന്റെ അർത്ഥവും അറിയാമായിരുന്നു... ഡംപ് ലിങ്, ഡംപ് ലിങ് എന്ന പറഞ്ഞ് അവർ തങ്ങളുടെ കയ്യിലെ കൊഴുക്കട്ട ലിങ്ങിന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു. ഗ്രാമീണർ മുഴുവൻ "ഡംപ് ലിങ്, ഡംപ് ലിങ്, dumbling, dumpling" എന്നതേറ്റു പിടിച്ചു.. അങ്ങനെ അവരെറിഞ്ഞ കൊഴുക്കട്ടയാണ് മക്കളെ, പിന്നീട് dumpling എന്ന പേരിൽ അറിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയത്.

'ഇത്രയും പറഞ്ഞ്, എപ്പോഴാണ് അടി വീഴുക എന്നറിയാത്തത് കൊണ്ട്.. വണ്ടിയുടെ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ ഒന്ന് പതുങ്ങിയിരുന്നു'

കഥയൊട്ടും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ ഇരുന്നിരുന്ന രണ്ട് പേരും, ഒരേ സ്വരത്തിൽ അലറി...

"അച്ഛാ..ആ..ആ..ആ.."

അത്രയും ഉച്ചത്തിലായിരുന്നതിനാൽ തൊട്ടടുത്ത കാറിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സർദാർജി.. ഞങ്ങളെ നോക്കി... അയ്യാളുടെ വണ്ടിയിലെ ചില്ല് താഴ്‌ത്തി

"ബഹുത്തച്ഛാ" എന്നും ഞാൻ തിരിച്ച്

"പെരുന്തച്ചാ" എന്നും പറഞ്ഞു...

"അച്ഛാ... ഇനിയെങ്കിലും ഈ ഡാഡ് ജോക്ക്സ് നിർത്താമോ... this is one of the worst jokes I have ever heard" (ഇതെല്ലാ പ്രാവശ്യവും കേൾക്കുന്നത് കൊണ്ട്.. തൊലിക്കട്ടി ഇത്തിരി കൂടിയിട്ടുണ്ട്... )

എന്തായാലും പിന്നെയങ്ങോട്ട് ചേച്ചിയും അനിയത്തിയും എന്റെ മെക്കട്ട് കയറി, അടൂർ ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ സിനിമ വിട്ട് സിദ്ദിക്ക് ലാലിന്റ സിനിമയിൽ ഉള്ള പോലെ രസകരമായി വീട്ടിലെത്തി...

പിള്ളേരെയും കൊണ്ട് വരുന്പോൾ, വഴിയിൽ ഒരു junction ൽ, Bing's Dumpling എന്നൊരു restaurant കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ ഈ ഡാഡ് ജോക്ക് കാരണം.. ആ junction നിനെ ഇപ്പോൾ ഡമ്പ്ലിങ് മൂല എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്...

ആരെങ്കിലും ഇത് വരെ വായിച്ചെത്തിയാൽ എന്നെ പഞ്ഞിക്കിടരുത്..

ഉദ്യോഗവിയോഗം (Retirement)

"മൈക്ക് ടെസ്റ്റിംഗ്.. മൈക്ക് ടെസ്റ്റിംഗ്.. ഹലോ ഹലോ"
 
താൻ മൊഴിയാൻ പോകുന്ന മധുരമൂറുന്ന വാക്കുകൾ എല്ലാവരുടെയും കർണ്ണപടത്തിൽ പതിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, മാനവരാശിക്കുണ്ടാകാൻ പോകുന്ന നഷ്ടത്തെയോർത്ത്.. അത് കൊണ്ട് മാത്രം... മൈക്ക് ശരിക്കും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് നാണുമാഷ് വളരെ വലിയൊരു വേവലാതിയോടെ ഉറപ്പ് വരുത്തി.
 
"സുഹൃത്തുക്കളേ, നമ്മളിന്നിവിടെ കൂടിയിരിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് എല്ലാവര്ക്കും അറിയാമല്ലോ. നീണ്ട 35 കൊല്ലത്തെ സേവനത്തിന് ശേഷം ഒരു നീണ്ട വിശ്രമത്തിനായി നമ്മുടെ പ്രിയങ്കരനായ സന്തോഷ് ജി ഇന്ന് വിരമിക്കുകയാണ്.. നമ്മളെ വിട്ടുപിരിയുകയാണ്. സന്തോഷത്തിന്റെയും സന്താപത്തിന്റെയും സമ്മിശ്രിമിതമായ ഈ വേളയിൽ ഇവിടെ എത്തിച്ചേർന്ന സ്‌ഥലം എം എൽ എ ചെറിയാൻ അവർകൾക്കും, കോർപ്പറേഷൻ പ്രസിഡന്റ് ബീരാൻ മാഷിനും, വേദിയിലിക്കുന്ന മറ്റു വിശിഷ്ടവ്യക്തികൾക്കും, ഇവിടെ എത്തിച്ചേർന്ന എല്ലാ സഹോദരീ സഹോദരന്മാർക്കും ഈ യാത്രയയപ്പ് ചടങ്ങിലേക്ക് സ്വാഗതം. എന്റെയത്ര സന്തോഷ് ജിയെ അടുത്തറിഞ്ഞവർ വേറെയാരുമുണ്ടാവില്ല. പിച്ചവെച്ച നാൾ മുതൽ സ്വന്തം അമ്മയെ സഹായിക്കുകയെന്ന ഒരേയൊരു പ്രവർത്തിയെ ഇദ്ദേഹം ചെയ്യാറുള്ളൂ. അങ്ങനെ, പാത്രം കഴുകൽ, വീട്ടിൽ അടിച്ചു തുടക്കൽ, മുറ്റമടിക്കൽ, വിറകുകീറൽ എന്നിങ്ങനെ അമ്മയെ സഹായിച്ച് സഹായിച്ച്, ഒരു ദിവസം സന്തോഷ് ജിക്ക് പ്രൊമോഷൻ കിട്ടി.. ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ പ്രൊമോഷൻ.. കായവറുക്കുന്ന ജോലി.. അങ്ങനെ ഈ ചിറ്റാരിക്കടവിലെ ഓരോ വീടിനും സന്തോഷ് ജിയുടെ കായ വറുത്തത് ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റാത്തയത്ര പ്രാധാന്യമേറിയ ഒരു ഭക്ഷണമായി. കായയിൽ നിന്ന് ചക്ക.. ചക്കയിൽ നിന്ന് പഴം.. എന്നിങ്ങനെ എന്ത് കണ്ടാലും വറുത്തെടുക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു പ്രാഗൽഭ്യം കൊണ്ട് സന്തോഷ് ജി ഈ ഗ്രാമത്തെ കോൾമയിർ കൊള്ളിച്ചു. പണ്ടൊക്കെ 'വറുത്തത്' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത് പറങ്കികൾ വന്നപ്പോൾ 'ചിപ്സ്' എന്നറിയപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. അങ്ങനെയടിവച്ചടിവച്ച് സന്തോഷ് ജി ഉയർന്നു. ഒരു മൾട്ടി നാഷണൽ കമ്പനി ചിപ്പുണ്ടാക്കാൻ ആളെ തിരക്കി നടക്കുന്പോഴാണ് സന്തോഷ്ജിയുടെ വിവരം അവരറിയുന്നത്. ഉടനെ തന്നെ സന്തോഷ്ജിയെ അവർ കൊത്തിക്കൊണ്ടുപോയി... അങ്ങനെ ചിറ്റാരിക്കടവിന്റെ 'കാത്ത് സൂക്ഷിച്ചൊരു കസ്തൂരിമാന്പഴം കാക്ക കൊത്തി കൊണ്ട് പോയി". ഇത്രയും കാലം മനുഷ്യന് വേണ്ടി ചിപ്പ്സ് ഉണ്ടാക്കിയ സന്തോഷ്ജി കമ്പ്യൂട്ടറിന് വേണ്ടി ചിപ്പ്സ് ഉണ്ടാക്കി തുടങ്ങി. കമ്പ്യൂട്ടറുകളും ചിറ്റാരിക്കടവിലെ മനുഷ്യരെ പോലെ സംതൃപ്തരായിരുന്നു. അങ്ങനെ 35 കൊല്ലം.. ഇതിനിടയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ കമ്പ്യൂട്ടർ ചിപ്സിനെ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്താൻ പറ്റില്ല. സന്തോഷ് ജി ഉണ്ടാക്കിയ ചിപ്സില്ലാത്ത കമ്പ്യൂട്ടർ.. ഹോ.. അത്.. അത്... ഉപ്പില്ലാത്ത സാമ്പാർ പോലെ.. പഞ്ചസാര ഇല്ലാത്ത പാലട പോലെ.. ആനയില്ലാത്ത പൂരം പോലെ... ഹോ.. അതാലോചിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.. ഇന്നിതാ ഈ മഹാ മനുഷ്യൻ വിശ്രമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. തനിക്ക് ശേഷം ചിപ്സുണ്ടാക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു തലമുറയെ കമ്പനിയിൽ വാർത്തെടുത്തിട്ടു തന്നെയാണ് ഇദ്ദേഹം വിരമിക്കുന്നത്. ശാന്തിയും സമാധാനവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഒരു Retirement ലൈഫ് ഉണ്ടാവട്ടെ എന്നാശംസിച്ചു കൊണ്ട് നിർത്തുന്നു. സന്തോഷ് ജിയെ പറ്റി രണ്ട് വാക്ക് പറയാൻ ഞാൻ ചെറിയാൻ സാറിനെ ക്ഷണിക്കുന്നു"
 
തൃശൂർ പൂരം വെടിക്കെട്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെ പടക്കമായിരുന്നു നാണു മാഷിന്റെ വാക്കുകൾ... ചെറിയാൻ സാർ അതിനെ ഗുണ്ടിലേക്കും കുഴിമിന്നലിലേക്കും എത്തിച്ചു... ബീരാൻ മാഷ് അതിനെ വെടിക്കെട്ടിന്റെ കൂട്ടപ്പൊരിച്ചിലിലേക്കും.. മനസ്സിൽ നിരവധി ലഡ്ഡു പൊട്ടി.. ജോലി ചെയ്യുന്ന കാലത്ത് തോന്നിയില്ലെങ്കിലും 'ഞാൻ ഒരു സംഭവം തന്നെയാണെന്ന് ആദ്യമായി ബോധ്യം വന്ന നിമിഷങ്ങൾ'. ഇന്ന് വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് വേണം ഇതൊക്കെ സഹധർമ്മിണിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ എന്നും വിചാരിച്ച് കഴുത്തൊന്ന് വലത്തോട്ട് തിരിച്ചു നോക്കി. സ്റ്റേജിൽ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന, താങ്ങാൻ പറ്റാവുന്നതിലും പ്രഹരശേഷിയുള്ള ഒരിക്കലും പൊട്ടാത്ത കുഴിമിന്നലും ഗുണ്ടും തലയിൽ വീണിരിക്കുന്ന പോലെയുള്ള സഹധർമ്മിണിയുടെ മുഖം...
 
"മനുഷ്യാ... നിങ്ങളിവർക്കൊക്കെ എത്ര കാശ് കൊടുത്തു?"
 
"നീ പോടീ.. ഇവർക്കൊക്കെ എന്നെ ശരിക്കുമറിയാം.. നിനക്കിനിയും എന്നെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല"
 
അങ്ങനെ പലരും പുകഴ്‌ത്തി പുകഴ്‌ത്തി ഒരു നിലയിലെത്തിച്ചു. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു. സ്റ്റേജിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്പോൾ ഒരു പിൻഗാമി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... 'സന്തോഷ് സാറേ സൂക്ഷിക്കണം.. സ്റ്റെപ്‌സില് വഴുക്കലുണ്ട്'. അവന്റെ ഒരു ഉപദേശം എന്ന് ആലോചിച്ച്.. മനസ്സിൽ പൊട്ടിയ ലഡ്ഡുകളെ വീണ്ടും പൊട്ടിച്ച് കൊണ്ട് താഴെയുള്ള സ്റ്റെപ്‌സിലേക്ക് കാല് വക്കുന്പോൾ.. പിന്നിൽ നിന്നൊരു വിളി... 'സന്തോഷ് സാറേ, ഈ ഓട്ടോഗ്രാഫിലെ ഒന്ന് sign ചെയ്യാമോ?'. താൻ സച്ചിൻ ടെണ്ടുൽക്കറാണോ.. അതോ കപിൽ ദേവാണോ.. എന്നൊക്കെ തോന്നിയ സമയം (ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യമനുസരിച്ച്... മമ്മൂട്ടിയാണോ.. മോഹൻലാലാണോ എന്നാലോചിച്ചില്ല.. നിങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും..)... കാൽ താഴത്തെ സ്റ്റെപ്‌സിൽ എത്തിയുമില്ല... തിരിഞ്ഞ് നോക്കുകയും ചെയ്തു... ദാ കിടക്കുന്നു 'ധിം തരികിട തോം'. താഴെയെത്താൻ അധികം സമയമെടുത്തില്ല...
 
"അയ്യോ.. എന്റമ്മേ.. എന്റെ നടുവൊടിഞ്ഞേ.. റിട്ടയർമെന്റ് ലൈഫ് മുഴുവൻ വെള്ളത്തിലായെ.." ഇരുട്ട് കണ്ണിലേക്ക് ഇരച്ച് കയറി.. കുറെ വെപ്രാളവും പരവശവും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ... മുന്നിലേക്ക് ഒരു കൈ നീണ്ടുവരുന്നു.. അതിൽ പിടിച്ചെഴുന്നേറ്റു... കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ഡെസ്കിന് മുകളിൽ കംപ്യൂട്ടർ.. അതിൽ കാണുന്നത് biodata യുടെ ആദ്യ പേജ്...
 
"സ്റ്റേജ് എവിടെ? നാണു മാഷ് എവിടെ? autograph ചോദിച്ച ആ കുട്ടിയെവിടെ? " അലറിവിളിച്ചു.. 
 
"മനുഷ്യാ,അലറണ്ട.. നാണുമാഷും ഇല്ല്യ... ഓട്ടോഗ്രാഫും ഇല്ല്യ... നിങ്ങളോട് എത്ര പറഞ്ഞാലും മനസ്സിലാവില്ല. നിങ്ങളെ പിരിച്ചുവിട്ടാൽ വിടട്ടെ.. വേറെ ജോലി നോക്കാമല്ലോ.. layoff ഒക്കെ നിങ്ങൾക്ക് പുത്തരിയാണോ? അപ്പോഴേ പറഞ്ഞതാ ഇതൊന്നും ആലോചിച്ച് കിടക്കണ്ടാ ന്ന്.. നിങ്ങൾക്ക് കട്ടിലിൽ നിന്ന് പെരണ്ട് വീഴണത് നിർത്താറായില്ലേ,,, തണ്ടെല്ലും കാലുമൊക്കെ ഒടിഞ്ഞാൽ ആരൂണ്ടാവില്ല സഹായത്തിന്.. അല്ലാ... ഇതെങ്ങന്യാ നാട്ടിലെ നാണു മാഷും സ്റ്റേജും ഓട്ടോഗ്രാഫും ഒക്കെ നിങ്ങടെ ജോലി പോണതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കണത്?"
 
"ജോലിയിൽ നിന്ന് പിരിച്ച് വിടാൻ പോകുന്ന സമയത്ത്… മാന്യമായി സന്തോഷത്തോടെ ഒരു സ്വപ്നം പോലും കാണാൻ നീ സമ്മതിക്കില്ല്യാ..ന്ന് വച്ചാ.. എന്റെ സഹധർമ്മിണീ.. കലികാലം... അല്ലാണ്ട് പ്പ് ളെന്താ പറയ്യാ "
 
[Context: Multiple companies laying off employees in Silicon Valley, California]

2022 ഡിസംബർ 31, ശനിയാഴ്‌ച

2022 ൽ നിന്നും 2023 ലേക്ക്

ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തും 2022 കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങളിവിടെ കാലിഫോർണിയൻ കടപ്പുറത്ത് 2023 നെയും കാത്ത് കാത്ത്... ഈ 2022 കഴിയാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഇനി ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം. 
 
എന്തൊക്കെയാണ് ഇക്കൊല്ലത്തെ നേട്ടം? 1000HO, 750HV, 500HE, 1000MC, 312HD, 600HN, 300HRD, 1200HID, 100HGY, 12000HMA, 5000HC, 36500HBD, 100000GM, 63214GN, 1500HNY.. ഇതൊക്കെയാണ് ഇക്കൊല്ലത്തെ നേട്ടം. ഇതിനൊക്കെ വേണ്ടി ചിലവഴിച്ച സമയം കൊണ്ട് വേണമെങ്കിൽ ചന്ദ്രനിൽ പോയി വരാമായിരുന്നു... എന്താണിതൊക്കെ..? ആക്റ്റീവ് ആയി ആറോ ഏഴോ വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളാണുള്ളത്. പഠിച്ച സ്‌കൂളുകൾ, കോളേജുകൾ, ജോലി ചെയ്ത കന്പനികൾ, അയൽവാസികൾ.. ഇങ്ങനെയുള്ള ഗ്രൂപ്പുകൾ.. അതിൽ നിന്നും  2022 ൽ കിട്ടിയ ആശംസാ അനുശോചന മെസ്സേജുകളുടെ എണ്ണമാണ്... ഇതൊക്കെ..

100000GM - 100000 Good Morning
63214GN    - 63124 Good Night
36500HBD  - 36500 Happy Birthday
12000HMA - 12000 Happy Marriage Anniversary
5000HC      - 5000 Heartfelt Condolences
1500HNY    - 1500 Happy New Year
1200HID     - 1200 Happy Independence Day
1000HO      - 1000 Happy Onam
1000MC     - 1000 Merry Christmas
750HV        -   750 Happy Vishu
500HE        -   500 Happy Eid
312HD        -   312 Happy Diwali
300HN        -   300 Happy Navarathri
300HRD      -   300 Happy Republic Day
100HGY      -   100 Happy Gandhi Jayanthi

ഏറ്റവും എളുപ്പമായി എന്നും അയക്കാവുന്ന ഒരു മെസ്സേജാണ് Good Morning.. കിടക്കയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ, കണ്ണ് തുറന്ന ഉടനെ അയക്കാവുന്ന മെസ്സേജ്.. ഇതയക്കാൻ പല്ലു പോലും തേക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഏകദേശം ഒരു ലക്ഷത്തോളം Good Morning കിട്ടുന്പോൾ Good Night ന്റെ എണ്ണം കുറഞ്ഞ് വെറും 63214 എണ്ണം മാത്രം.. രാത്രി രണ്ടെണ്ണമടിച്ച് ഫ്‌ളാറ്റായിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ മെസ്സേജ് വിടാനുള്ള ശക്തി കുറയുന്നതായിരിക്കണം ഇതിന് കാരണം. 

Good Morning ഉം Good Night ഉം കഴിഞ്ഞാൽ അടുത്ത സ്‌ഥാനത്ത്‌ ഉള്ളതാണ് Happy Birthday. ഇതൊരെണ്ണം ആരെങ്കിലും ഇട്ടാൽ.. പിന്നെ ഉക്രൈനിനെതിരെ റഷ്യ മിസൈൽ വിടുന്നപോലെയാണ് ബാക്കിയുള്ള Happy Birthday മെസ്സേജുകൾ വരുക..  Happy Birthday മെസ്സേജിനെ അപേക്ഷിച്ച് എണ്ണത്തിൽ കുറവാണെങ്കിലും, ചറ പറാ വരുന്ന മറ്റൊരു മെസ്സേജ് ആണ്..  Heartfelt Condolences. Happy Birthday ചട പടാ ഇടുന്നത്... 'ഓ.. ഇതോടെ ഇവന്റെ ഇക്കൊല്ലത്തെ പിറന്നാൾ കാര്യത്തിൽ എന്റെ റോൾ വേഗം കഴിഞ്ഞല്ലോ' എന്ന മനോഗതത്തോടെയാണെങ്കിൽ,  ആരെങ്കിലും തട്ടിപ്പോയാൽ... താൻ വിഷമം ഉടനെ അറിയിക്കാത്തത് കൊണ്ട് പരേതന്റെ ആത്മാവിന് മോക്ഷം കിട്ടാതായാലോ എന്ന ഒരു ടെൻഷനുള്ള പോലെ.. ഇടുന്നതാണ് Heartfelt Condolences. (Happy Birthday മെസ്സേജ് ഇടുന്ന മിക്കവർക്കും.. ഇതാരുടെ Birthday ആണെന്നൊന്നും ഓർമ്മയുണ്ടാകണമെന്നില്ല)

അടുത്തതാണ്..  Happy Marriage Anniversary. നീയും നിന്റെ കെട്ടിയവനും (അല്ലെങ്കിൽ കെട്ടിയവളും) സുഖമായി ഇനിയും 100 കൊല്ലം ജീവിക്കട്ടെ എന്നൊക്കെ ആശംസിക്കും.. 50 വയസ്സായി വാർദ്ധക്യം തുളുന്പാൻ വെന്പി നിൽക്കുന്നവനോടാണ് ഇനി 100 കൊല്ലം കൂടി ജീവിക്കാൻ പറയുന്നത്.. അത് തന്നെയുമല്ല... 'അവനവൻ കുരുക്കുന്ന കുരുക്കഴിക്കുന്പോൾ ഗുലുമാൽ' എന്ന് വിചാരിച്ച് കഴിയുന്നവനോടാണ്, ഇനിയും 100 കൊല്ലം കൂടി കുരുക്കിൽ കിടക്കൂയെന്ന് ആശംസിക്കുന്നത്.
 
1200 Happy Independence Day വന്നപ്പോൾ 300 Happy Republic Day മാത്രമേ വന്നുള്ളൂ. ആർക്കും ഇന്ത്യ ഒരു റിപ്പബ്ലിക്ക് ആയതിൽ അത്രക്ക് സന്തോഷമില്ലായെന്ന് തോന്നുന്നു.
 
1000  Happy Onam,  1000 Merry Christmas ഒക്കെ വന്നപ്പോൾ Happy Eid വെറും 500 മാത്രം.. അടുത്തകൊല്ലം നിങ്ങൾ performance improve ചെയ്യുമെന്ന് കരുതുന്നു.പിന്നെ,  Happy Diwali, Happy Navarathri ഇതൊക്കെ സദ്യക്ക് പുളിയിഞ്ചി വിളന്പുന്ന പോലെ ഇച്ചിരി മാത്രം...

ആളുകൾ Happy New Year മെസ്സേജ് അയക്കണ കണ്ടാൽ തോന്നും.. ഇന്നത്തോടെ ഈ ലോകമവസാനിച്ചു.. നാളെ പുതിയ എന്തോ ഉണ്ടാവുമെന്ന്.. നാളെയും സൂര്യൻ കിഴക്കു തന്നെയുദിക്കും... പട്ടിയുടെ വാല് എന്നത്തേയും പോലെ വളഞ്ഞിരിക്കും...  നമ്മളീ മെസ്സേജുകളൊക്കെ അയച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും...
 
ഗാന്ധിജിയുടെ കാര്യമാണ് ഏറ്റവും കഷ്ടം.. കംപ്ലീറ്റ് വില പോയി... വെറും 100 Happy Gandhi Jayanthi മാത്രം. നമുക്കുള്ളതിന്റെയും നമുക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നതിന്റെയും നമുക്ക് വേണ്ടി അദ്ധ്വാനിച്ചവനെ പറ്റിയുമൊക്കെ ഓർമ്മയില്ലാതെ വളരുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണിത്.. പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.. ഗാന്ധി എന്ന് കേൾക്കുന്പോൾ ആൾക്കാർക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മ വരുക ഇന്ദിരാ ഗാന്ധി, രാജീവ് ഗാന്ധി, സോണിയ ഗാന്ധി, രാഹുൽ ഗാന്ധി.. എന്നൊക്കെയല്ലേ?

----
മറ്റു ചില ഗ്രൂപ്പ് dynamics 

ആണുങ്ങൾ മാത്രമുള്ള ഒരു ഗ്രൂപ്പ്.. അതിൽ ഒരുത്തൻ അവന്റെ ഭാര്യക്ക് വേണ്ടി Happy Birthday ആശംസിക്കുന്നു. ഉടനെ തന്നെ റഷ്യൻ മിസൈൽസ് പോലെ  Happy Birthday മെസ്സേജസ്സുകളുടെ ബഹളമായിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ. മറ്റൊരുത്തൻ അവന്റെ കുഞ്ഞമ്മയുടെ മോളുടെ അമ്മാവന്റെ മുത്തച്ഛന്റെ മരണവിവരം അറിയിക്കും... പിന്നെ Heartfelt Condolences എന്നതിന്റെ ബഹളമായിരിക്കും. Happy Birthday എത്തേണ്ട ഭാര്യയെയോ, തട്ടിപ്പോയ അമ്മാവനെയോ ഒന്നും അറിയണമെന്നൊന്നുമില്ല. മെസ്സേജ് വിടലോട് വിടൽ. ചിലപ്പോൾ മരണവും പിറന്നാളും ഓണവും ഒക്കെ ഒരുമിച്ച് വരുന്പോഴാണ് തമാശ.. ഏത് മെസ്സേജ് മിസൈൽ ആർക്കാണ് പോകുന്നത് എന്ന് ആർക്കും യാതൊരു ഐഡിയയുമുണ്ടാവില്ല. ആവശ്യക്കാരൻ അവനവന് വേണ്ട മെസ്സേജുകൾ പറക്കിയെടുക്കണം. ഇന്ദിരാഗാന്ധി മരിച്ചപ്പോൾ ഒരാഴ്ച കൊടി താഴ്‌ത്തിക്കെട്ടിയ പോലെ, ആരുടെയെങ്കിലും മരണവിവരസന്ദേശം വന്നാൽ, ബാക്കി എല്ലാവരോടും ഒരു ദിവസത്തേക്കെങ്കിലും മെസ്സേജ് അയക്കുന്നതിൽ സംയമനം പാലിക്കാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്തുള്ള മെസ്സേജുകളും വരും.. ആ മെസ്സേജിന്റെ അടുത്ത മെസ്സേജ് വല്ല Happy Birthday യോ Happy Marriage Anniversary യോ ആയിരിക്കും...

ഈ മെസ്സേജ് പ്രളയം തുടങ്ങിയത്.. എല്ലാവർക്കും ഒരു 45 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷമാണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. 40 - 45 വയസ്സ് വരെ എല്ല്ലാവരും കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിലും മറ്റുമൊക്കെയായി വെരി ബിസി.. 45 ആയപ്പോഴേക്കും പല പിള്ളേരുടെയും "അച്ഛാ, ഒന്ന് സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നേ.." എന്ന attitude,  അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികൾ വീട് വിട്ട് ഉപരിപഠനത്തിന് പോകുക എന്നത് കൊണ്ടൊക്കെ ഉണ്ടാകുന്ന ഏകാന്തത കൊണ്ടായിരിക്കണം ഈ മെസ്സേജ് പ്രളയം.. (ഇങ്ങനെയാകണമെന്നില്ല.. എന്റെയൊരു തോന്നൽ മാത്രം). 

എന്തായാലും പല ഗ്രൂപ്പുകളും നിലനിക്കുന്നത് ഈ ആശംസാ അനുശോചന സന്ദേശങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. പലരും അവരുടെ presence രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് ഇങ്ങനെയുള്ള മെസ്സേജുകൾ കൊണ്ടാണ്. പലരും, അവർക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവരിൽ നിന്നും കിട്ടാത്ത ആശംസകളും അനുശോചനങ്ങളും ഇത്തരം ഗ്രൂപ്പുകളിൽ നിന്നും കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട് തൃപ്തരാകുന്നു..  അതിനാൽ ഈ സന്ദേശങ്ങൾ ഇനിയും തുടരുന്നതിൽ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല...

അതിനാൽ എന്റെ വകയും ഒരെണ്ണം കിടക്കട്ടെ.. ആരെങ്കിലും വായിച്ച് ഇതുവരെ എത്തിയെങ്കിൽ.. Happy New Year.. 2023

2022 ഒക്‌ടോബർ 24, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഒരു ദീപാവലി ദിവസം (2022)

 ജോലിത്തിരക്ക് ഇപ്പോൾ വളരെ കൂടുതലാണ്. ഒരു കാര്യം ചെയ്തുതീരുന്നതിനിടയിൽ തന്നെ മറ്റ് പല കാര്യങ്ങളും ചെയ്യേണ്ടി വരും. അങ്ങനെ ഈ ആഴ്‌ച ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളൊക്കെ പരിശോധിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്തു. കംപ്യൂട്ടറിൽ നിന്നും മുഖം മാറ്റാതെ യാന്ത്രികമായി വലതുകൈ കൊണ്ട് ഫോൺ എടുത്ത് ചെവിയിൽ വച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അത് കട്ടായി. ഇത് പോലെ ഉള്ള ജങ്ക് ഫോൺകോളുകൾ സ്‌ഥിരം വരുന്നത് കൊണ്ട് caller id നോക്കിയില്ല. വീണ്ടും കംപ്യൂട്ടറിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. അതാ വീണ്ടും ഒരു ഫോൺകോൾ. അതും യാന്ത്രികമായി എടുക്കുത്തപ്പോഴേക്കും കട്ടായി. ഇതാരെടാ വീണ്ടും വിളിക്കുന്നത്.. പണ്ടത്തെ പോലെ ശ്രീമതിയുടെ ഫോൺ വിളികളൊന്നും ഓഫിസിലേക്ക് ഇപ്പോൾ വരാറില്ല. ഇന്ന് ദീപാവലി ആയത് കൊണ്ട് കാക്ക മലർന്ന് പറന്നുവോ എന്ന് നോക്കാൻ caller id നോക്കി. ഇത്  വരെ കാണാത്ത ഒരു നന്പർ. ജങ്ക് കോൾ തന്നെ എന്നുറപ്പിച്ച് വീണ്ടും ജോലിയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.. അതാ വരുന്നു മൂന്നാമത്തെ ഫോൺകോൾ. "ഇതേതവനാടാ" എന്ന ചിന്തയോടെ ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ, അവിടന്ന് ഒരു ശബ്ദവുമില്ല.... 
 
"ഹലോ.. ഹലോ... ആരാദ്?"

"ഹലോ", അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ആദ്യമായി ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.

"ഹലോ, നിങ്ങൾ ആരാണ്? എന്താണ് വേണ്ടത്?"

"ഹലോ... കേൾക്കാമോ? ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാമോ?" അയാൾ അലറി..

"കേൾക്കാമെടോ. അലറണ്ട.. നന്നായി കേൾക്കാം. നിങ്ങളാരാ?"
 
"എന്റെ പേര് അലക്‌സാണ്ടർ തിയോഡോർ.. ഞാൻ ഗ്രീസിൽ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്"
 
ഇത് കാശ് അടിച്ച് മാറ്റാൻ ഉള്ള കോൾ തന്നെ. സാധാരണ ഇമ്മാതിരി കോൾ വന്നാൽ ഉടനെ കട്ട് ചെയ്യാറാണുള്ളത്.  പക്ഷെ.. "അലക്‌സാണ്ടർ" "ഗ്രീസ്" എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ ഒരു കൗതുകം.. ഇവനെങ്ങാനും അലക്‌സാണ്ടർ ചക്രവർത്തിയുടെ ആരെങ്കിലുമാണോ എന്നൊരു curiosity. 

"അലക്‌സാണ്ടറോ? നിങ്ങൾക്കെന്താണ് വേണ്ടത്?"

"ഒന്ന് സഹായിക്കാമോ?"

"എന്ത് സഹായം?"

"ചോദിക്കാൻ മടിയുണ്ട്... പക്ഷെ എന്റെ അപേക്ഷ സ്വീകരിക്കണം.. തള്ളിക്കളയരുത്?"

കാലങ്ങളായി... "അത് ചെയ്യ്", "ഇത് ചെയ്യ്" എന്ന് വീട്ടിലെ ആഭ്യന്തര മന്ത്രിയുടെ കല്പനകൾ കേട്ട് ശീലിച്ച യവ്വനത്തിൽ നിന്ന്  മദ്ധ്യവയസ്‌കതയുടെ പടിവാതിലിൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ, ഈ ഒരു അപേക്ഷ,  അർഹിക്കാത്തതെങ്കിലും, തനിക്കും ഈ ലോകത്ത് ഒരു പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു. 
 
"പറയൂ. നിങ്ങൾക്കെന്താണ് വേണ്ടത്?"
 
"തള്ളിക്കളയരുത്..  അങ്ങാണ് ഞങ്ങളുടെ ശരണം... ഞങ്ങൾക്ക് വേറെയാരുമില്ല.."
 
ഞാനാര്..?ദൈവമാണോ എന്ന് ഒരു സംശയം തോന്നാതിരുന്നില്ല. കയ്യിൽ ഒന്ന് പിച്ചിനോക്കി... വേദനയുണ്ട്.. ഞാൻ മനുഷ്യൻ തന്നെ.. മാറിയിട്ടില്ല.

"എടോ.. താൻ കാര്യം പറയടോ?"
 
"നിങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങടെ പ്രസിഡന്റ് ആവാൻ പറ്റുമോ?"
 
"എവിടത്തെ പ്രസിഡന്റ്?"
 
"ഗ്രീസിന്റെ?"
 
"ങേ.. ഗ്രീസിന്റെയോ?"
 
"അതെ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഭരിക്കണം... ജീവിതകാലം മുഴുവനും വേണ്ടി വരുന്ന പണം തരാം.. in dollars.. I mean Singapore dollars. പിന്നെ താമസിക്കാൻ കൊട്ടാരം.. കാവൽക്കാർ.. അങ്ങനെ എല്ലാം."
 
"തനിക്ക് വട്ടുണ്ടോ...?"
 
"ഇല്ല പ്രസിഡന്റെ..... അങ്ങ് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം"
 
5 തന്നാൽ 10 ചോദിക്കണമെന്നല്ലേ...
 
"നിങ്ങൾ ഗ്രീസ് അല്ലേ? .... ഫ്രാൻസും സ്വീഡനും ഇറ്റലിയും ജർമ്മനിയുമൊക്കെ എന്നെ കോണ്ടാക്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... I will take the best offer"
 
"അയ്യോ രാജാവേ.. ഞങ്ങളെ കൈവിടരുത്... രക്ഷിക്കണം... അടിയൻ.. എന്ത് വേണമെങ്കിലും തരാം"
 
"എനിക്ക് ടൈമില്ല.. നോക്കട്ടെ"

"അതേയ്, ടൈമുണ്ടോ എന്നൊന്നും അറിയണ്ട... നാളികേരം ചിരകാൻ വന്നേ.."

ങേ.. ഇതേതാ വേറെ frequency.. 

കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ചിരവയും നാളികേരവും, അവയെ പിടിച്ച കൈപ്പത്തികളും കണ്ടു... കണ്ണ് തിരുമ്മി നോക്കിയപ്പോൾ... ദാ നിൽക്കുന്നു ആഭ്യന്തര മന്ത്രി...
 
"ങേ... അലക്‌സാണ്ടർ.. ഗ്രീസ്... പ്രസിഡന്റ്..."
 
"ഞാൻ ഒക്കെ കേട്ടു... നിങ്ങള് ഗ്രീസിലെ പ്രസിഡന്റാവാൻ പോവാണോ.. ഹി.. ഹി..ഹി.. വെറുതെ അതിനൊന്നും പോവണ്ട...  എന്റെ കാര്യം തന്നെ കഷ്ടമാ... അവരെങ്കിലും ജീവിച്ചു പോട്ടെ..."
 
"അപ്പൊ.. ഫോൺകോൾ..  പ്രസിഡന്റ്..."
 
"മനുഷ്യാ... ഞാനപ്പഴേ വിചാരിച്ചതാ... ബ്രിട്ടൻ പ്രധാനമന്ത്രി ആയി ഋഷി സുനക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.. എന്ന വാർത്ത വായിച്ച് വായിച്ച്... ഇന്ന് രാത്രി പിച്ചും പേയും പറയുമെന്ന്.. ഇതെന്ത് പറ്റി? ഇന്ന് ട്രെയിൻ നേരത്തെയാണല്ലോ... ഉച്ചയുറക്കത്തിൽ തന്നെ തുടങ്ങിയല്ലോ"
 
"ങേ... ഞാൻ.... നീ.. അലക്‌സാണ്ടർ...."
 
"അലക്‌സാണ്ടറും ഇല്ല ഗ്രീസും ഇല്ല... പ്രസിഡണ്ട് വന്നേ.. നാളികേരം ചിരകാൻ..."
 
അങ്ങനെ വെറും ഒരു ആഭ്യന്തര മന്ത്രിയുടെ പിന്നാലെ ഒരു പ്രസിഡന്റ് ചിരവയും തേങ്ങയുമായി റൂട്ട് മാർച്ച് നടത്തി.. അടുക്കളയിലേക്ക്.. 
 
"എന്റെ ഗ്രീസുകാരെ... നിങ്ങടെ നഷ്ടമെന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ..."
 
[10242022]

Context: Rishi Sunak became UK president..

2020 ഒക്‌ടോബർ 11, ഞായറാഴ്‌ച

ഒരു കുറ്റാന്വേഷണത്തിന്റെ അന്ത്യം

ഇപ്പോഴത്തെ തലമുറയിലെ പുള്ളാരോട് സുകുമാരക്കുറുപ്പ് ആരാണെന്ന് അറിയാമോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, "ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനി ആയിരുന്നു" എന്ന മറുപടി വരാനുള്ള സാധ്യത ഉണ്ട്. കാരണം, സുകുമാരക്കുറുപ്പിനെ കാണാതായിട്ട് കൊല്ലങ്ങളായി. എങ്ങാനും അടുത്ത ആഴ്ച സുകുമാരക്കുറുപ്പിനെ പിടി കിട്ടി എന്ന് വിചാരിക്കുക... എന്തായിരിക്കും അതിന്റെ ഒരു ഇമ്പാക്ട്.. 36 വർഷങ്ങളോളം തെളിയിപ്പിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു കേസ് തെളിയിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു..

അത്രക്കങ്ങട് ഇല്ലെങ്കിലും.. ഏതാണ്ടൊരു ഓട്ടമുക്കാൽ അളവിൽ.. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന 2 കേസുകൾ തെളിയിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ക്ലൂ... ഐ മീൻ മേജർ ക്ലൂ... കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പ്രതിയെ അടുത്ത് തന്നെ പൊക്കിയേക്കും.. 

ഏകദേശം 17 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വളരെ വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു Dell laptop ഒരു ദിവസം ചായ കുടിച്ച സംഭവം ആണ്  ഒന്നാമത്തെ സംഭവം. എനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ ചായ കുടിക്കുന്ന സമയത്ത്, പൊരിഞ്ഞ് പണിയെടുക്കുന്ന Dell laptop നെ സഹതാപത്തോടെ നോക്കി..  കയ്യിലെ കപ്പിലിരിക്കുന്ന ചായയുടെ പകുതി.. laptop നു പകർന്നു കൊടുത്തു. ആവേശത്തോടെ കണക്കു കൂട്ടലുകൾ നടത്തി സേവനം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന Dell laptoppil നിന്ന്, ചൂടോടെ ഇരിക്കുന്ന ദോശക്കല്ലിൽ പച്ചവെള്ളം ഒഴിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന, ശബ്‍ദം ഉണ്ടായി... കിഡ്നിയും ലിവറും ഹൃദയവും അടിച്ചു പോയ dell laptop ന്റെ ശ്വാസകോശം സ്പോഞ്ച് പോലെ ആയി.. അതിനെ ആചാര വിധികളോടെ സംസ്കരിച്ചു... 1300 ഡോളർ കൊടുത്തു laptop വാങ്ങിയതിന്റെ തലക്കനവും കുറഞ്ഞു... പോക്കറ്റ് കാലിയായി അതിന്റെ കനവും കുറഞ്ഞു... 

ഏകദേശം 7 കൊല്ലം മുൻപാണ് രണ്ടാമത്തെ സംഭവം. അമേരിക്കയിൽ വന്നിട്ട് വളരെ വർഷങ്ങളോളം ഒരേയൊരു കാർ ഓടിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്നത്. ആ കാർ ആണെങ്കിൽ സംഭവം നടന്നതിന് ഏകദേശം 13 കൊല്ലം മുൻപ് വാങ്ങിയതും. നമ്മടെ കുട്ടികൾ എത്ര വലുതായാലും അവർ നമുക്കെന്നും കുട്ടികൾ അല്ലെ.. അതെ പോലെ ആയിരുന്നു എനിക്കാ കാർ.. 13 കൊല്ലം കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഇടക്ക് AC വർക്ക് ചെയ്തില്ലെങ്കിലും, ഇടക്കിടക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ആയില്ലെങ്കിലും.. ആ കാർ എനിക്കെന്നും പുതിയ കാർ ആയിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെ സംഭവത്തിലെ വേണ്ടപ്പെട്ടയാളെ പരിചയപ്പെടുന്നതിന് മുൻപാണ് ഞാൻ ആ കാർ വാങ്ങിയിരുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ വേണ്ടപ്പെട്ടയാൾക്ക് ആ കാറിനോട് ഒരു രണ്ടാനമ്മ മനോഭാവം ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്നും കാറിനെ പറ്റി പരാതികൾ മാത്രം.. pulling പോരാ.. ബ്രേക്കിംഗ് പോരാ... കത്തുന്ന സ്മെല്ല്... പുക ഉള്ളിലേക്ക് വരുന്നു.. അങ്ങനെയങ്ങനെ എന്തെല്ലാം.. ഓരോ പരാതിയും, ബെയ്‌റൂട് സ്‌ഫോടനത്തിന്റെ ഇരട്ടി ശക്തിയിൽ എന്റെ ചങ്കിനെ പിടിച്ചു കുലുക്കികൊണ്ടിരുന്നു. പുതിയ കാർ വാങ്ങണമെന്നുള്ള ആവശ്യം അപേക്ഷയിൽ നിന്ന് കല്പനയിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.. എങ്കിലും ഞാൻ പിടിച്ചു നിന്നു. അവസാനം.. അതുണ്ടായി...  ഒരു ദിവസം...വേണ്ടപ്പെട്ടയാൾ കാറുമെടുത്ത് എങ്ങോട്ടോ പോയി...   അതെ.. അതൊരു കറുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച...ആയിരുന്നു... ആ ദിവസം.. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഫോൺകാൾ വന്നു... ഒരു തേങ്ങൽ ആയിരുന്നു അപ്പുറത്ത്.. കുറ്റബോധത്തിന്റെ തേങ്ങൽ... മുൻപിൽ പോയിരുന്ന ഒരു അമ്മൂമ്മയുടെ കാറിന്റെ മൂട്ടിൽ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കാർ എന്തിനോ പാഞ്ഞു കയറി.. അമ്മൂമ്മയുടെ കാറിന്റെ മൂഡ് മുന്പത്തേക്കാളും പെർഫെക്റ്റ് ആയി... നമ്മടെ കാറാണെങ്കിൽ ചപ്ലാങ്കട്ട ഷേപ്പും. കാറിന്റെ മുൻപിലുള്ള തുരുന്പ് കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ഉണ്ടായത് എന്നൊന്നും കരുതരുത്.... അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പുതിയ ഒരു കാർ വാങ്ങി...

ഈ രണ്ട് സംഭവത്തിലും വേണ്ടപ്പെട്ടയാളെ നിരപരാധി ആയിട്ടാണ് ഞാൻ കണക്കാക്കിയിരുന്നത്.. ഇപ്പോൾ സെക്രട്ടറിയേറ്റിനു തീ പിടിച്ച് ഫയലുകൾ കത്തിനശിച്ചപ്പോൾ ആണ് വലിയൊരു ക്ലൂ കിട്ടിയ പോലെ തോന്നിയിരിക്കുന്നത്...  എനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടയാൾ ഒരുWindows വിരോധിയും Apple അനുഭാവിയും ആയിരുന്നു. പണ്ടെന്നോടു ആപ്പിൾ കംപ്യൂട്ടർ വാങ്ങാൻ നിർബന്ധിച്ചിരുന്നത് ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വരുന്നു. Dell laptop മരണമടഞ്ഞപ്പോൾ വേണ്ടപ്പെട്ടയാൾ, എന്നെക്കൊണ്ട് Apple കംപ്യുട്ടർ ആണ് വാങ്ങിപ്പിച്ചത്. അത് പോലെ പണ്ടത്തെ accidentum... പുതിയ കാർ വാങ്ങാൻ നിർബന്ധിച്ചിരുന്നതും ഓർക്കുന്നു...  ഇത് രണ്ടും ആസൂത്രിത സംഭവങ്ങൾ ആയിരുന്നോ എന്നൊരു സംശയം...

"ഇത് ചോദിച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യം", "പ്രതിയെ ഇന്ന് തന്നെ പൊക്കണം" എന്നൊക്കെ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും... ലോകത്തിലെ എന്ത് സാധനം കിട്ടാനും ചൈനയെ ആശ്രയിക്കേണ്ട ലോകരാജ്യങ്ങളുടെ ഗതികേട്... ഞാനും അനുഭവിക്കുന്നു.. അത് കൊണ്ട്.. laptop പോയാൽ പോയി... കാർ പോയാൽ പോയി... കിട്ടുന്നതും കൂടി ഇല്ലാതാക്കണോ.. 

"ചേട്ടാ... ഒന്ന് ങ് ഡ് വരൂ.. ആ നാളികേരം ചിരകി തന്നേ"....

ടൈപ്പ് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞില്ല....  വേണ്ടപ്പെട്ടയാളുടെ വിളി വന്നു.. ഞാൻ പോട്ടെ... ബാക്കി പിന്നെ എഴുതാം..

"നിങ്ങളാരോടും പറയരുതെൻ ഗതികേടിൻ പരമരഹസ്യം
മാലിനിയുടെ തീരങ്ങൾ തഴുകി വരും പനിനീർക്കാറ്റേ"

[08272020]


കൊറോണക്കുരുതി

അങ്ങനെ അതും സംഭവിച്ചു.


ഇന്നലെ ജൂൺ 29, 2020 ഞായറാഴ്ച രാവിലെ 10:23 നു ആയിരുന്നു അത് നടന്നത്.

ആദ്യമായി ഞാൻ എന്റെ ഭാര്യയുടെ മുൻപിൽ തലകുനിച്ചു...

എന്നിൽ അധഃപതനത്തിൻറെ മാനസിക സംഘർഷവും അവളുടെ ഉള്ളിൽ അധികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റവും ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നത്

ഇതിന് കാരണക്കാരനായ ശത്രു ഈ ദുഷിച്ച കൊറോണയാണ്. "എന്റെ കോറോണേ, നിന്നെ കാണാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ... നിനക്കൊരു രൂപം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിന്നെ ഞാൻ പിച്ചിച്ചീന്തിയേനേ". ഈ കള്ള കൊറോണ ബാർബർമാരുടെ കഞ്ഞി കുടി മുട്ടിച്ചതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ചെറുതൊന്നുമല്ല. കൊറോണ ഇപ്പൊ തീരും ഇപ്പൊ തീരും എന്ന് കരുതി നാൾ കുറെ കാത്തിരുന്നു.. ഈ ബാർബർ ഷോപ്പുകൾ തുറക്കാൻ. എവിടെ...? ഇതടുത്ത കാലത്തൊന്നും തുറക്കുന്ന ലക്ഷണമില്ല.

ചർമം കണ്ടാൽ പ്രായം തോന്നുമെങ്കിലും നമ്മളിപ്പോഴും ചെറുപ്പം തന്നെ. ആമസോൺ കാടുകൾ പോലെയാണ് തല. രണ്ടിടത്തും ശൂന്യത വർധിച്ചു വരുന്നു. ആമസോൺ കാടുകൾ കള്ളന്മാർ വെട്ടി വെളുപ്പിക്കുന്നു... തലയിലാകട്ടെ മൂടിക്കിടക്കുന്ന രോമങ്ങളൊക്കെ കുറെ കാലമായി അയിത്തം കല്പിച്ചു വളരാതായിരിക്കുന്നു. "കാക്കക്ക് തൻകുഞ്ഞ് പൊൻകുഞ്ഞ്" എന്ന പോലെ സ്വന്തം തലയിലുള്ള രോമം പൊൻരോമം തന്നെ.

തലമുടിക്ക് മാത്രമാണ് "നാടോടുമ്പോൾ നടുവേ ഓടണം" എന്ന ബോധം ഉള്ളത്.. വെള്ള തലമുടിയുള്ള സായിപ്പന്മാർ ഉള്ള അമേരിക്കയിൽ എത്തിയതും.. നടുവേ ഓടിയോടി തലമുടി പണ്ടേ തന്നെ  കറുപ്പിനെയുപേക്ഷിച്ച് ശാന്തിയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും നിറമായ വെളുപ്പിനെ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, "വെള്ള നിറമുള്ള സായിപ്പും വെള്ള മുടിയും" എന്നതിലെ നിറത്തിന്റെ ആ സമാനതയെ കവച്ചു വക്കാൻ "ബ്രൗൺ നിറമുള്ള ശരീരവും വെളുത്ത മുടിയും" കൂട്ടിയാൽ കൂടില്ല. പിന്നെ,  "നാളികേരത്തിന്റെ നാട്ടിലെനിക്കൊരു കറുത്ത നിറമുള്ള മുടീണ്ടാർന്നു" എന്ന പാട്ട് എപ്പോഴും മനസ്സിൽ അലയടിച്ചിരുന്നത് കാരണം, അങ്ങനെ തലമുടിയെ സായിപ്പിന്റെ പിന്നാലെ ഓടാൻ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല... ഡൈ ചെയ്ത്... ഡൈ ചെയ്ത്... ഡൈ ആകാതെ... സ്ഥിരമായി ഡൈ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു..  ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ... "കറുപ്പിനഴക് ...ഓ..ഓ... കുറുപ്പിനഴക്" എന്നായിരുന്നു മറുപടി.

പക്ഷെ, 3 മാസം ഡൈ ചെയ്യാതെ മുടി വെട്ടാതിരുന്നപ്പോൾ, കറുപ്പും വെളുപ്പും ഒക്കെ കലർന്ന്... തലയുടെ ഡിസൈനും സീബ്രയുടെ ഡിസൈനും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസം ഇല്ലാതായി. സ്ഥിരമായി എട്ടുകാലികളെ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന വീട്ടിൽ, കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി എട്ടുകാലികളുടെ എണ്ണത്തിൽ ഉണ്ടായ ഗണ്യമായ കുറവ്... "അവയൊക്കെ എന്റെ തലയിലേക്ക് താമസം മാറ്റിയോ" എന്ന തരത്തിലുള്ള അപഹാസങ്ങൾ ഒക്കെ നേരിടേണ്ടി വന്നു.. അങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യത്തിലാണ്... സഹധർമ്മിണിയുടെ മുൻപിൽ തല കുനിക്കേണ്ടി വന്നത്...

തൃശൂർ പൂരം വെടിക്കെട്ടിന്റെ കൂട്ടപ്പൊരിച്ചിൽ ആകുമ്പോൾ ചെവിയിൽ വിരൽ വച്ചടക്കുന്നതിന്റെ ഇരട്ടി ശക്തിയിൽ ചെവിയമർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. കലി പൂണ്ട നാഗവല്ലി വാളുകൊണ്ട് സുരേഷ് ഗോപിയുടെ ഡമ്മിയെ കൊത്തിയരിയുന്ന പോലെ, കത്രിക തലയ്ക്കു മീതെ തലങ്ങും വിലങ്ങും ചലിച്ചു... ചെവിയും കണ്ണും ഒക്കെ അടച്ച്... ഈ കൂട്ടക്കൊല എപ്പോൾ കഴിയും എന്ന് വിചാരിച്ചുള്ള കാത്തിരിപ്പിന് യുഗങ്ങളുടെ നീളമുള്ള പോലെ തോന്നി. കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ചെവിയോ മൂക്കോ കഴുത്തോ അതോ തല തന്നെയോ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭീതിയോടെയുള്ള നീണ്ട കാത്തിരിപ്പ്. എങ്കിലും, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചെറുതായി കണ്ണ് തുറന്ന്  നോക്കുമ്പോൾ, തീവ്രവാദികൾ AK 47 പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന പോലെ..കത്രികയും പിടിച്ച് അവൾ അവിടെ തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു...

ഈ ജന്മത്തിലും മുജ്ജന്മത്തിലും ഒക്കെയുള്ള ദേഷ്യങ്ങൾ ഒക്കെ എന്റെ തലയിൽ തീർത്തു.അവസാനം, "കണ്ണ് തുറന്നോളൂ" എന്ന അറിയിപ്പുണ്ടായപ്പോൾ... കണ്ണ് തുറന്നതും ഞാൻ ഓർത്തത് പൂന്താനത്തിന്റെ ജ്ഞാനപ്പാന ആയിരുന്നു... "കണ്ടു കണ്ടങ്ങിരിക്കും ജനങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്ന് വരുത്തുന്നതും ഭവാൻ"...  ഞെട്ടിപ്പോയി.... "കണ്ണാടിയിൽ കുറച്ച് മുൻപ് കണ്ട ഞാൻ തന്നെയാണോ ഇപ്പോൾ കാണുന്ന ഈ ഞാൻ?".  തലയിൽ അമിട്ട് വീണതാണോ അതോ ഉൽക്ക വീണതാണോ എന്ന സംശയം വേറെ...

"എങ്ങനെയുണ്ട് ചേട്ടാ?" എന്ന ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വളരെ പണ്ട് എന്റെ സുഹൃത്ത് മനോജ് രാമകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞ കാര്യമാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. ഒരിക്കൽ അഭ്യസ്തവിദ്യനല്ലാത്ത ഒരു ബാർബറുടെ ഷോപ്പിൽ തല വച്ച് കൊടുത്തപ്പോൾ ഉണ്ടായ ദുരവസ്ഥ... ആ ബാർബർ തലയെ ഒരു ബാർബേറിയൻ രൂപത്തിലാക്കിത്തന്നു. മുടി വെട്ടിയ ശേഷം മനോജിനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന കമന്റ്  "ഗംഭീരം ആയിട്ടുണ്ട്... മുടി വെട്ടി പൊട്ടനായിട്ടുണ്ടല്ലോ" എന്നായിരുന്നു ... പക്ഷെ ഇത് സഹധർമ്മിണിയോട് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ... ഈ കൊറോണ എത്ര കാലം ഉണ്ടാകും... എന്നാർക്കറിയാം... 2 മാസം കഴിയുമ്പോൾ വീണ്ടും തല കുനിക്കേണ്ടി വരില്ലേ?

"ഡോക്ടറുടെ അടുത്തും  വക്കീലിന്റെ അടുത്തും നുണ പറയാൻ പാടില്ല" എന്ന  പോലെ.. "മാനേജരുടെ അടുത്തും ഭാര്യയുടെ അടുത്തും സത്യം പറയാൻ പാടില്ല".. എന്ന് സോക്രട്ടീസ് പണ്ടേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. അതിനാൽ... "മുടി വെട്ടിയത് നന്നായിട്ടുണ്ട്" എന്ന എന്റെ  മറുപടിയിൽ സന്തോഷിച്ച് വാമഭാഗം അടുക്കളയിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്തു...

എവിടെയോ ഒരു പാട്ടു കേട്ട പോലെ തോന്നി... "വ്യത്യസ്തയായൊരു ബാർബറാം ഭാര്യെയ സത്യത്തിൽ ഞാനും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല"

ഇനിയാണെന്റെ ശരിക്കും ഉള്ള Quarantine തുടങ്ങുന്നത്... മുടി വളർന്നു വരുന്ന വരെ.

PS: ആദ്യമായിട്ടാണ് ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ തലകുനിക്കുന്നത് എന്നത് വെറും ഒരു ആവേശത്തിൽ എഴുതിയതാണ്. ഞാൻ ഈ എഴുതുന്നതൊന്നും അവൾ വായിക്കാറില്ല എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം.  ആരും ഇതൊക്കെ പോയി പറഞ്ഞു എന്റെ കഞ്ഞികുടി മുട്ടിക്കരുത്.. 

[06302020]

കുട്ടൻ നായരും ഹാജിയാരും പിന്നെ Big Data യും

കുട്ടൻ നായര് ചാരുകസേരയിൽ ചാഞ്ഞു കിടന്ന് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. തുരുന്പാണോ ഇരുന്പാണോ കൂടുതൽ എന്നതിൽ ആർക്കും തർക്കം ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യത ഇല്ലാത്ത ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, കുട്ടൻ നായർ പതുക്കെ പത്രത്തിൽ നിന്നും കണ്ണുകളെടുത്ത് ഗേറ്റിലേക്ക് പായിച്ചു. അത് ഹാജിയാർ ആയിരുന്നു.


ലോക്ക് ഡൌൺ തുടങ്ങിയതിന് ശേഷം എന്നും ഉള്ള കൂടിക്കാഴ്ച ആണ് കുട്ടൻ നായരുടെയും ഹാജിയാരുടെയും. സോഷ്യൽ ഡിസ്റ്റൻസിങ് ഒക്കെ പാലിച്ച് 6 അടി അകലത്തിലേ അവർ ഇരിക്കാറുള്ളൂ.

"വരൂ.. വരൂ..ഹാജിയാരെ. ഇന്ന് ഇത്തിരി നേർത്തെ ആണല്ലോ..?"

"എന്തോ ഇന്ന് പത്രം വായിച്ചതിനു ശേഷം ഇരിപ്പൊറക്കണില്ല. അതാ നേരത്തെ വന്നത്"

"എന്ത് പറ്റി?"

"അല്ല..നിങ്ങള് പത്രം വായിക്കണുള്ളൂ..ല്ലേ.."

"അതെ.. എണീറ്റപ്പോ ഇത്തിരി വൈകിപ്പോയി"

"വായിക്ക്യാ... അപ്പൊ കാണാം. ഞാൻ ഒരു വാർത്ത വായിച്ചു... ആധിയും കൂടി.. അതാ നേരത്തെ തന്നെ തന്റെ അടുത്തക്ക് ഓടി വന്നത്"

"എന്ത് വാർത്തയാടോ ?"

"നമ്മടെ ഗവൺമെന്റ് അമേരിക്കക്ക് ഡാറ്റ വിറ്റൂ.. ത്രേ. ഈ സൂക്കേട് പിടിച്ചിരിക്കണ കാലത്ത് എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ വാങ്ങുവല്ലേ വേണ്ടത്"

"ഡാറ്റയോ.. കുരുമുളകൊക്കെ കയറ്റി അയക്കാറുണ്ട്. വിക്കാറുണ്ട് ന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതെന്താടോ ഈ ഡാറ്റ  എന്ന് പറയണ സാധനം?"

"എനിക്കറിയില്ലടോ നായരെ.. തനിക്കറിയും ന്ന് വച്ചിട്ടല്ലേ ഞാൻ വന്നത്"

"ഞാൻ കണ്ടില്ലല്ലോ മാതൃഭൂമിയിൽ. ഓ തന്റെ വീട്ടിൽ മനോരമ അല്ലെ..?"

"അതെ.. മനോരമയിൽ തന്ന്യാ കണ്ടത്"

"താൻ ശരിക്കും വായിച്ചോ? ചിലപ്പോൾ ടാറ്റ കന്പനിയെ ആയിരിക്കും വിറ്റത്"

"അല്ലല്ല.. ഡാറ്റ തന്നെ. ഞാൻ ശരിക്കും നോക്കി...കച്ചവടത്തിലെ 'ട' അല്ല..  ഗരുഡനിലെ 'ഡ' "

"ഇതെന്താണപ്പാ ഈ സാധനം. എത്ര ക്വിന്റൽ വിറ്റു ന്നോ... ക്വിന്റലിന് എത്ര വില ണ്ട് ന്നോ ക്കെ എഴുതീട്ട് ണ്ടാ?"

"ഇല്ലെടോ അതൊന്നും കണ്ടില്ല"

"ങ്ങാ.. എന്തെങ്കിലും ആകട്ടെ. ഗവൺമെന്റിന്റെ കയ്യില് കാശില്ലാത്ത കാലം അല്ലേ. നമ്മളെ ഒക്കെ നോക്കാൻ വേണ്ടി വേണ്ടത്ര പണം ഉണ്ടാക്കാൻ വിറ്റതായിരിക്കും. ആർക്കു വിറ്റൂ ന്നാ പറഞ്ഞത്?"

"അമേരിക്കക്ക്"

"അമേരിക്കക്കോ... അവര് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ആൾക്കാരല്ലേ?"

"അല്ല.. എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത്.. അമേരിക്കയും സൂക്കേട് കാരണം ആകെ തളർന്നിരിക്കല്ലേ? അതിനിടയിൽ അവര് കച്ചവടം നടത്താൻ നോക്കണ് ണ്ടോ, ന്നാണ് എന്റെ സംശയം"

"മുഖ്യമന്ത്രി കുറച്ച് നാൾ മുൻപ് അമേരിക്കയില് ചികിത്സക്ക് പോയപ്പോൾ ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞ് വച്ചതായിരിക്കും. ഇപ്പോഴായിരിക്കും വിക്കണത്... "

"ന്നാലും ന്റെ നായരെ.. ഈ ഡാറ്റ ന്ന് പറഞ്ഞാ എന്താ സാധനം? കംപ്യൂട്ടറിന്റെ വകയിൽ പെട്ട എന്തോ സാധനം ആണെന്ന് പത്രത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നു.."

"ഡോ.. ഇതൊക്കെ പുതിയ പിള്ളേർക്ക്  അറിയണത് വല്ലതും ആയിരിക്കും. മോനെ രാഹുലേ.. ഒന്ന് മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്തക്ക് വാ"

രാഹുൽ മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു

"എന്താ മുത്തച്ഛാ?"

"മോനെ... ഈ ഡാറ്റ ന്ന് പറഞ്ഞാ എന്താ?"

"ഡാറ്റ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ... അതിപ്പോ എങ്ങന്യാ മുത്തച്ഛനോടു പറയുക.. ഹ്മ്മ്... എവിടെയാ ഇത് കണ്ടത്?"

[ഹാജിയാർ]: "മോനെ.. ഇന്നത്തെ പത്രത്തിൽ കണ്ടതാ.. ഗവൺമെന്റ് അമേരിക്കക്ക് ഡാറ്റ വിറ്റൂ ന്ന്. അത് വിറ്റാൽ നല്ല വില കിട്ടുമോ"

"ഓ.. അതാണോ? ഡാറ്റ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ.. കേരളത്തിലെ ആൾക്കാരുടെ  പേര്, വയസ്സ്, അഡ്ഡ്രസ്സ്‌, ഫോൺ നന്പർ, ആധാർ കാർഡ് നന്പർ, മുന്പ് വന്ന രോഗങ്ങൾ, നമ്മളെ പറ്റിയുള്ള എല്ലാ വിവരങ്ങളും"

[കുട്ടൻ നായർ] : "അത് വിക്ക് ണൂ ന്ന് പറഞ്ഞാ എന്താ? അത് വിറ്റിട്ട് പ്പോ എന്ത് കിട്ടാനാ? എനിക്ക് ഈ ഹാജിയാർ ടെ പേരും, വയസ്സും, ഫോൺ നന്പറും, ഒക്കെ അറിയാല്ലോ..? ഇയാൾക്ക് വട്ടച്ചൊറി വന്നത് വരെ എനിക്കറിയാം. അതോണ്ട് എനിക്ക് ഇത്' വരെ 5 പൈസേടെ വരുമാനം ണ്ടായിട്ടില്ല്യ. അത് കിട്ടീട്ട് ഇപ്പൊ അമേരിക്കൻ ഗവൺമെന്റിന് എന്ത് കിട്ടാനാ?"

"മുത്തച്ഛാ.. അമേരിക്കൻ ഗവൺമെന്റിനല്ല ഡാറ്റ കൊടുക്കണത്. അമേരിക്കയിലെ ഒരു കന്പനിക്കാണ് കൊടുക്കുന്നത്"

കുട്ടൻ നായർക്ക് ദേഷ്യം വന്നു...

"ഹാജിയാർ ടെ വട്ടച്ചൊറി രോഗം അറിഞ്ഞിട്ട്  അമേരിക്കൻ കന്പനി എന്ത് ഇണ്ടാക്കാനാ? അത്  വിറ്റിട്ട്  കേരള ഗവൺമെന്റിന് എന്ത് ലാഭം?"

"മുത്തച്ഛാ.. നമുക്ക് എന്നും ഇങ്ങനെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. കുറച്ച് ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ലോക്ക് ഡൌൺ ഒക്കെ തീരും. എല്ലാവര്ക്കും ജോലിക്കും സ്കൂളിലും ഒക്കെ പോകേണ്ടി വരും അപ്പോൾ ഈ വൈറസ് വീണ്ടും വന്ന്  അസുഖം ഉള്ള ആൾക്കാരുടെ എണ്ണം കൂടിയാലോ? അപ്പോൾ ആണ് അമേരിക്കയിലെ കന്പനിയുടെ സേവനം ആവശ്യം വരുക. അവരുടെ സഹായത്തോടെ രോഗം വരുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ തടയാനും, വേണ്ടത്ര മുന്നറിയിപ്പുകൾ നൽകാനും ഒക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റും. ഇതിനെ Big Data Analytics എന്നാണ് പറയുന്നത്"

[ഹാജിയാർ] : "മോനെ, കേരളത്തിലെ ഇത്രയും ആൾക്കാർ ടെ വിവരമൊക്കെ എങ്ങനെയാ കിട്ടുക?"

"അത് വല്ല കുടുംബശ്രീയോ.. അല്ലെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും കേരളത്തിലെ എല്ലാ വീടുകളിലും പോയി ശേഖരിക്കും"

[കുട്ടൻ നായർ] : "എന്തോ.. എനിക്ക് മനസ്സിലാവണില്ല്യ. എന്തായാലും ഈ ചിറ്റാട്ടുകര പഞ്ചായത്തിനപ്പുറത്ത് ആരും നമ്മളെ അറിയില്യ. പക്ഷെ നമ്മടെ പേരൊക്കെ അമേരിക്കയിൽ അറിയാ.. ന്ന്.. വച്ചാ.. നല്ലതന്നെ"

"മുത്തച്ഛാ.. അങ്ങനെ നമ്മളെ ആരും അമേരിക്കയിൽ അറിയാൻ പോണില്ല.."

"ഹ..ഹ...ഹ.." ഹാജിയാര് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "നായരെ, മോൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ  പറയും ട്ടോ... പണ്ട് താൻ വേലി ചാടി സരോജിനീടെ വീടിന്റെ തട്ടിൻപുറത്ത് കയറിയതും, പട്ടീടെ കടി കിട്ടിയതുമൊക്കെ, അമേരിക്കയിലെ റിച്ചാർഡ് സായിപ്പ്  അറിഞ്ഞാൽ.... മുൻപേ  തന്നെ പറയാം, വെറുതെ തറവാടിന് നാണക്കേട് ഉണ്ടാക്കരുത്"

"മുത്തച്ഛാ.... ഹ..ഹ..ഹ... കൊച്ചു കള്ളാ.. അങ്ങനെ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? പറയ് മുത്തച്ഛാ..."

കുട്ടൻ നായര് ദേഷ്യത്തോടെ ചാര് കസേരയിൽ നിന്നും ചാടി എഴുന്നേറ്റു

"ഡോ...ഹാജിയാരെ.. തന്നെ ഞാൻ.."

അപ്പോഴേക്കും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഹാജിയാര് സ്വന്തം വീട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നു...

[04212020]

മോചനം


അടിമത്തത്തിന്റെ നാളുകൾ അസ്തമിച്ചു...

മർദ്ദനങ്ങൾ മേളങ്ങളായിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ അവസാനിച്ചു...

ഹിറ്റ്‌ലർ മോഡൽ ഭരണം അന്ത്യശ്വാസം വലിച്ചു...

ചെറിയ തെറ്റുകൾക്ക് പോലും ക്രൂരമായ ശിക്ഷാവിധികൾ കിട്ടിയിരുന്ന കാലം കഴിഞ്ഞു..

പട്ടാള ചിട്ടയിൽ സമയത്തിന് കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കാനുള്ള സമ്മർദ്ദം ഇല്ലാതായി..

ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ വ്യക്തിയുടെ ഭക്ഷണ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ കൈ കടത്തിയിരുന്ന ഭരണം നിലച്ചു...

ഇനി വരുന്നത് നല്ല കാലം... സന്തോഷത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ...

ഇത് കുറെ നാൾ ബീഫ് തിന്നാൻ കിട്ടാതെ പെട്ടെന്ന് ബീഫ് കിട്ടിയവന്റെ ചിന്ത അല്ല.... സമകാലീന രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങളുമായി ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല

10  ദിവസം ഭാര്യ നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ മക്കളെ നോക്കിയ അച്ഛന്റെ ഭരണ പരിഷ്കാരങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം കിട്ടിയ ആ നിമിഷം... അതായത് അമ്മയെ വിമാനത്താവളത്തിൽ സ്വീകരിക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ അമ്മയെ കണ്ട ആ നിമിഷം... മക്കളുടെ മനസ്സിലൂടെ ഓടിയ ചിന്തകൾ ആണ്..

അമ്മക്ക് തുല്യം അമ്മ മാത്രം...

[05/31/2017]: 

2017 മേയ് 16, ചൊവ്വാഴ്ച

പേര്.. പേരക്ക.. പേരിന്റെ കഥ

പണ്ട് പണ്ട് പണ്ട്.... ലോകത്തിൽ ആദ്യമായി നിറമുള്ള മുണ്ട് കണ്ടു പിടിച്ചത് ഒരു ചൈനാക്കാരൻ ആയിരുന്നു. ആളുടെ പേരാണ് KAI. മലയാളത്തിൽ എഴുതിയാൽ  "കൈ".. അയാളുടെ കുടുംബപ്പേര് അല്ലെങ്കിൽ last name അല്ലെങ്കിൽ surname  ആയിരുന്നു... LI. അയാളെ കുട്ടിക്കാലത്ത് എല്ലാവരും വിളിച്ചിരുന്നത്.. അതായത്  നീട്ടി വിളിച്ചിരുന്നത്...  "KAI...........  LI", "KAI..........  LI" എന്നായിരുന്നു. പ്രായം കൂടും തോറും കുത്തുകളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. 15 വയസ്സായപ്പോൾ... അത് "KAI..  LI", "KAI..  LI"എന്നായി. കുറെ നാളുകൾ കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അത്... കുത്തില്ലാതെ "KAILI", "KAILI", "കൈലി", "കൈലി" എന്നായി.  അങ്ങനെ "കൈലി" കണ്ടു പിടിച്ച  കളർ മുണ്ടിന് "കൈലി" എന്ന പേര് നിലവിൽ വന്നു... (സംശയം തോന്നി ആരും വിക്കി പീഡിയ പോയി തപ്പണ്ട... ഇത് ആർക്കും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യമാണ്)

പേറ്റന്റ് ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന ആ കാലത്ത്, ഈ നിറമുള്ള മുണ്ടു നിർമ്മാണ വിദ്യ "ലി" (LI) ഫാമിലിയിൽ നിന്നും "കി" (KI) ഫാമിലി തട്ടിയെടുത്തു. അവരും നിറമുള്ള മുണ്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കി വിൽക്കാൻ തുടങ്ങി. "കി" ഫാമിലിയിലെ പേര് കേട്ട ഒരാൾ ആയിരുന്നു... "ലുൻ" (LUN)... നിറമുള്ള മുണ്ട് "ലുൻ കി" (LUN KI) എന്ന പേരിലും വിറ്റഴിച്ചു.. അങ്ങനെ നിറമുള്ള മുണ്ട്  "ലുൻ കി".. ലുൻകി".. എന്നും... പിന്നീടത്  "ലുങ്കി" എന്നും വിളിക്കപ്പെട്ടു..

കൈലിയുടെയും ലുങ്കിയുടെയും കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള  കുടിപ്പകയും കലഹവും ഒന്നും അല്ല ഇവിടെ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.

കൈലി കുടുംബത്തിലെ ഒരു പിൻഗാമി ആയിരുന്നു.. പൈലി... പണ്ട് കാലത്ത് കേരളത്തിൽ സ്ഥിരമായി കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്ന പൈലി അല്ല... ഇത് വെറും PAI LI.

ചൈനയിൽ കുടുംബാസൂത്രണം വന്നത് ഇവർക്കൊക്കെ ഒരടിയായി. അനന്തരാവശികൾ ഉണ്ടാകുന്നത് ഒരു ആൺ തരി തന്നെ ആവണം എന്ന് അവർ കൊതിച്ചിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം സായം സന്ധ്യക്ക്‌ സൂര്യാസ്തമനം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ,  ആരോ ഓടി വന്ന് പൈലിയോട് പറഞ്ഞു... നിങ്ങൾക്കൊരു ആൺകുഞ്ഞുണ്ടായീ ന്ന്.. പൈലി സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.. എന്നിട്ടു പതുക്കെ തുറന്നു. ആകാശത്തിൽ ആദ്യം കണ്ടത് ഒരു ജെറ്റ് വിമാനത്തെയാണ്... അങ്ങനെ പൈലി തന്റെ കുട്ടിക്ക് JET LI എന്ന് പേരിട്ടു. ജെറ്റിനെ പോലെ വായുവിൽ പറന്ന് വില്ലന്മാരെ ഇടിച്ചു വീഴ്‌ത്തുന്ന ജെറ്റ് ലി ഈ ജെറ്റ് ലി തന്നെ ആണോ എന്ന് ഇത് വരെ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല.

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു... പൈലി പരലോകത്തെത്തി... ജെറ്റ് ലി ഇന്ത്യയിലും എത്തി. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഹോട്ടലിൽ ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്ത് വെയിറ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ്, ജെറ്റ് ലീയുടെ അമ്മായി അപ്പന്റെ ഫോൺ.... 

"മോനെ ജെറ്റൂ... നീയൊരാൺകുഞ്ഞിന്റച്ഛനായെടാ" ന്ന് 

ജെറ്റ് ലിയും അച്ഛൻ പൈലിയെ പോലെ കണ്ണടച്ചു... കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ മുമ്പിൽ കാണുന്നത്... വെയ്റ്റർ കൊണ്ടുവച്ച ഒരു പ്ളേറ്റ് ഇഡ്ഡലി.... ഉടനെ കുഞ്ഞിന് പേരിട്ടു...  ID LI...

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു... ഇഡ്‌ലിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു... ഇഡലിയും അച്ഛനാവാൻ ഇനി ദിവസങ്ങൾ മാത്രം...  ഒരു ദിവസം ഇഡ് ലി നല്ല പഴുത്ത മാങ്ങ കഴിക്കുകയായിരുന്നു. ഉടനെ ആരോ അകലെ നിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... മോനെ, നീ ഇരട്ട ആൺകുട്ടികളുടെ അച്ഛൻ ആയീ ന്ന്.. 

ഇരട്ട എന്ന് കേട്ടതും, അതിയായ സന്തോഷം കൊണ്ട് ഞെട്ടിയതും, പഴുത്ത മാങ്ങ കയ്യിൽ നിന്ന് താഴെ വീണതും... മാങ്ങ "ചപ്ലി പ്ലി" ആയതും, കുട്ടികൾക്ക് CHAP LI എന്നും P LI എന്ന് പേരിട്ടതും  പെട്ടെന്നായിരുന്നു. 
.......
.......
പാവം ജാക്കി ചാൻ...
----

2017 ഫെബ്രുവരി 16, വ്യാഴാഴ്‌ച

പനിക്കഥ

ഓഫിസിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോഴേ മേലാകെ ഒരു വേദന, മൂക്കൊലിപ്പും..

ഭാര്യയുടെ അടുത്തെത്തി പാട്ട് പാടി

"പനി വരുന്ന നേരത്ത് നീയെന്റെ അരികിൽ ഇത്തിരി നേരം ഇരിക്കണെ"

ഉടനെ മറുപടിയും വന്നു...

"പാരഡി എടുക്കില്ല... ഒറിജിനൽ പാട്ടിന്റെ കണ്ടീഷൻ ആണേൽ പരിഗണിക്കാം..."

"എന്നാലും..."

"എന്ത് എന്നാലും... എനിക്ക് ഇതുവരെ ഒരു ഗിഫ്റ്റും വാങ്ങിത്തരാത്തോണ്ട് വാലന്റൈൻ പുണ്യാളൻ അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നതാ.. ഈ വാലന്റൈൻ ഡേയുടെ അന്ന് തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് മേലുവേദനയും ജലദോഷവും ഒക്കെ..."

ഈ ഡയലോഗ് കേട്ടതും, മനസ്സിന് ക്ഷീണം തട്ടിയതും, തദ്വാരാ കോൾഡ് വൈറസിന് ശക്തി കൂടിയതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു. അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ വെളിച്ചപ്പാടിന്റെ തുള്ളലിനെ കവച്ചു വയ്ക്കുന്ന വിറയലോടെ പനി.. നേരെ കിടക്കയിൽ ചുരുണ്ടു കൂടി...

അപ്പോഴേക്കും ഭാര്യ അവിടെ എത്തി...

"ദാ... ചുക്ക് കാപ്പി"

പുതപ്പിനുള്ളിൽ നിന്നും ഗാനമേള തുടർന്നു

"കനലുകൾ കോരി മരവിച്ച വിരലുകൾ ഒടുവിൽ നിന്നെ തലോടി ശമിക്കുവാൻ"

"അയ്യടാ... വയ്യാണ്ട് കിടക്കുമ്പോഴും തലോടി കൊണ്ടിരിക്കാനാ മോഹം... അതങ്ങ് മനസ്സില് വച്ചാ മതി... പിന്നെ വിരലൊക്കെ മരവിച്ചത് കനല് കോരിയിട്ടല്ല... ഫുൾ ടൈം കമ്പ്യൂട്ടറും ഐപാഡും കൊട്ടീട്ടാ..."

"നീയിങ്ങടുത്തേക്ക്  വാ... പുതപ്പിന്റെ അടുത്തേക്ക് വാ..   ഒടുവിലായകത്തേക്കെടുക്കും ശ്വാസ കണികയിൽ നിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടാകുവാൻ..."

"അതേയ്, ഞാൻ ഇത്ര അകലത്തിൽ നിന്നിട്ടുള്ള ഗന്ധം പിടിക്കലൊക്കെ മതി... എന്റെ ഗന്ധം നിങ്ങള് പിടിച്ചാലും, ഇനി രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസം നിങ്ങടെ ഗന്ധവും കോൾഡും  എനിക്ക് പിടിക്കണം ന്ന് ല്ല്യ.."

"നീയങ്ങനെയൊന്നും  പറയല്ലേ.... ഇനി തുറക്കേണ്ടതില്ലാത്ത കൺകളിൽ പ്രിയതേ നിന്മുഖം മുങ്ങിക്കിടക്കുവാൻ.."

"ചേട്ടൻ ഇനി ഇന്ന് കണ്ണ് തുറക്കണ്ട... നല്ലവണ്ണം ഇന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങി നാളെ രാവിലെ ആവുമ്പോൾ തുറന്നാൽ മതി.. അപ്പോഴേക്കും പനിയും ജലദോഷവും ഒക്കെ മാറീട്ടുണ്ടാവും"

"ഒരു സ്വരം പോലുമിനിയെടുക്കാത്തൊരെൻ ചെവികൾ നിൻ സ്വര മുദ്രയാൽ മൂടുവാൻ"

"ഒന്ന് മിണ്ടാണ്ട് കിടക്ക് മനുഷ്യാ... എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയിപ്പിക്കണ്ട... ചെവിയിൽ ഞാൻ ഐ എസ് ഐ മുദ്രയാണ് വക്കാൻ പോണത്.. "

"അധരമാം ചുംബനത്തിന്റെ മുറിവ് നിൻ മധുര നാമ ജപത്തിനാൽ കൂടുവാൻ..."

"അയ്യോ.. നാമജപം എന്ന് കേട്ടപ്പോഴാ ഓർത്തത്... ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ മുമ്പില് വിളക്ക് കത്തിച്ചിട്ടില്ല.. സമയം കുറെ  ആയി. നിങ്ങൾക്ക് രാത്രി കഞ്ഞി വേണോ ചോറ് വേണോ...?"

"പ്രണയമേ നിന്നിലേക്ക്‌ നടന്നൊരെൻ വഴികൾ ഓർത്തെന്റെ പാദം തണുക്കുവാൻ..."

"അതെ... ഇന്ന് വാലന്റൈൻ ഡേയുടെ അന്ന് തന്നെ പറയണം... പണ്ട് ഏതൊക്കെ വഴീക്കൂടെ ഒക്കെ എന്റെ പിന്നാലെ നടന്നതാ... എന്തൊക്കെ വാങ്ങി തന്നതാ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് പത്താമത്തെ വാലന്റൈൻ ഡേ ആണിത്. ഇത് വരെ ഒരു ഗിഫ്റ്റ്.. പനി കൊണ്ട് പാദം മാത്രല്ല.. ദേഹം മുഴുവൻ തണുക്കട്ടെ.... ഹ്മ്മ്..ഹ്മ്മ്... എന്റെ ഒരു വിധി..."

ഛെ..കാര്യങ്ങൾ വിചാരിച്ച പോലെ ഏശണില്ലല്ലോ.. ഇവള് കരയാനും തുടങ്ങി... ഇനി ലാസ്റ്റ് വാരി പാടണ്ട... ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണ് ആകെ മൊത്തം കണ്ടീഷൻ എങ്കില് പുതപ്പിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് പുൽക്കൊടി ആയി ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കണ്ട... അവിടെ തന്നെ കിടക്കാം..

"രാത്രി നീ കഞ്ഞീം ചമ്മന്തീം ഉണ്ടാക്കിക്കോ..."

വാലന്റൈൻ പുണ്യാളാ.. അടുത്തകൊല്ലം മുതൽ ഭാര്യക്ക് ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങി കൊടുക്കാമേ...

എന്റെ ക്രോസിനാദികടകമേ... നീ താൻ തുണൈ..

2016 നവംബർ 29, ചൊവ്വാഴ്ച

കല്യാണ സദ്യ

മനസ്സിൽ അനവധി സ്വപ്നങ്ങളുമായാണ് അവിടെയെത്തിയത്. വളരെ കാലമായി പൂക്കാത്ത മാവ് പൂത്ത പോലെ... കായ്ക്കാത്ത തെങ്ങ് കായ്ച്ച പോലെ... മനസ്സിലെ ആ മോഹം പൂത്തുലഞ്ഞു... ഒരു ഗ്ളാസ് പാലട...  സദ്യക്ക് കിട്ടുന്ന പാലട.. വർഷങ്ങളായി ഒരു സദ്യക്ക് പോയിട്ട്. ആ പാലട കുടിച്ചതിനു ശേഷം മരിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ല എന്ന രീതിയിൽ ആണ് ആ കല്യാണത്തിന് പോയത്.

കല്യാണം തകൃതിയായി നടക്കുന്നു.. അതൊക്കെ ആര് ഗൗനിക്കാൻ. ഒന്ന് കെട്ടിയതിന്റെ ക്ഷീണം ഇത് വരെ മാറിയിട്ടില്ല. നോട്ടം മുഴുവൻ പന്തലിലേക്കല്ല... ഡൈനിങ് ഹാളിലേക്കായിരുന്നു.

ആദ്യ പന്തിക്ക് ഇരിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ പൂരത്തിന്റെ തിരക്ക്. പണ്ടൊക്കെ വരിയിൽ ഇടിച്ചു കയറി ശീലം ഉണ്ടെങ്കിലും അമേരിക്കയിൽ പോയി വരി നിന്ന് ശീലിച്ച കാരണം, ആദ്യ പന്തിക്ക് തിക്കി തിരക്കി ഉണ്ണണ്ട എന്ന് കരുതി പതിയെ പിന്നിലോട്ടു വലിഞ്ഞു. രണ്ടാമത്തെ പന്തിക്കും ഇത് തന്നെ ഗതി.

വിശപ്പിന്റെ വിളി, വരി നിൽക്കേണ്ട സംസ്കാരത്തെ കീഴടക്കി. മൂന്നാം പന്തി ആയപ്പോഴേക്കും തിക്കി തിരക്കി ഡൈനിങ് ഹാളിന്റെ വാതിൽ വരെ എത്തി. അങ്ങനെ നാലാം പന്തിക്ക് ഡൈനിങ് ഹാളിൽ കയറി.. മനസ്സിൽ പാലട നിറഞ്ഞു... ലഡ്ഡു പൊട്ടി... വയറ്റിൽ സാമ്പാറും പപ്പടവും അവിയലും കാളനും രസവും കൂട്ടുകറിയും പുളിയിഞ്ചിയും ഓലനും നിറയുന്നതോർത്ത് വായിൽ കപ്പലോടി..

ഡൈനിങ് ഹാളിൽ കടന്നാൽ പിന്നെ എല്ലാം ഓക്കേ ആണെന്നാണ് കരുതിയത്.  ഓടി ഒരു കസേരയുടെ അടുത്തെത്തി ഇരിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ...

"ഇവ് ടെ ആള് ണ്ട് ട്ടാ" എന്നൊരു ശബ്ദം.

ഉടനെ മറ്റൊരു കസേരയുടെ അടുത്തെത്തി.. അവിടെയും ആള് ണ്ടാ യിരുന്നൂ ട്ടാ. അങ്ങനെ രണ്ടു മൂന്നു കസേരകളി കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്... ഡൈനിങ് ഹാളിൽ കയറുന്നതു കല്യാണ സദ്യ കഴിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ "Phase 1" മാത്രം ആയിരുന്നെന്ന്.

സ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്, ഓടിയോടി അടുത്തെത്തുമെങ്കിലും ചാടികേറാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് പലതവണ ഞങ്ങളെ പെരുവഴിക്കാക്കി പോയിട്ടുള്ള അമ്പിളി എന്ന പ്രൈവറ്റ് ബസ് പോലെ..... നാലാം പന്തി എനിക്കൊരിടം തരാതെ അവസാനിച്ചു.

വിഷാദയോഗത്തിലെ അർജുനനെ പോലെ അങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ആൾ ഒരുപദേശം തന്നത്.

"ഒരെത്തും പിടിയുമില്ലാതോടുന്ന മർത്ത്യാ..
 പിടിക്കണം പിടിക്കണം... കയറി പിടിക്കണം...
 പിടിക്കണം പിടിക്കണം... കസേരയിൽ പിടിക്കണം
 സദ്യ ഉണ്ണണോ... എങ്കിൽ പിടിക്കണം
 കസേരയിൽ കയറി പിടിക്കണം.."

അതെന്റെ ഉള്ള് തുറന്നു...

"പ്രഭോ, അങ്ങയുടെ പേരെന്താണ്?"

"പാർത്ഥസാരഥി..."

ഞാൻ പാർത്ഥൻ അല്ലെങ്കിലും ഇതെന്റെ സാരഥി തന്നെ... ഇത്രയും നല്ലൊരു ഉപദേശം കൃഷ്ണന്റെ രൂപത്തിൽ വന്നു തന്നത്  ഗീതോപദേശം തന്ന പോലെ തന്നെ തോന്നി..

വിശദാശംങ്ങൾ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആളുടെ സീറ്റ് കൈ കൊണ്ട് പിടിച്ചു വച്ചാൽ മാത്രമേ ആ സീറ്റ് നിങ്ങൾക്കുള്ളതാകുന്നുള്ളു എന്ന പ്രപഞ്ച സത്യത്തിന്റെ പൊരുൾ മനസ്സിലാക്കി. 

ഉടനെ തന്നെ നാലാം പന്തിയിൽ ഊണ് കഴിക്കുന്ന ഒരാളുടെ കസേരയിൽ കയറി പിടിച്ചു. അയാൾ കസേര മുന്നോട്ടു നീക്കുന്നു... നമ്മൾ കസേര പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നു... മേലാകെ തൊലിക്കൊക്കെ എന്തോ ആകുന്നത് പോലെ. കയ്യിലെ തൊലിയെ നോക്കി. മുൻപത്തെ പോലെ അല്ല.. തൊലിക്കട്ടി കൂടിയിരിക്കുന്നു...

ആ വരിയിലെ എല്ലാ ചേട്ടന്മാരും ചേച്ചിമാരും ഊണ് കഴിഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു... പൂർവികർ സ്ഥലം വിട്ടപ്പോൾ പുതു തലമുറക്കാർ ആ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തു. എന്റെ കസേരയിലെ വ്യക്തി പാലടയിൽ മുങ്ങിത്തോർത്തി ധനുമാസ ചന്ദ്രികയെ ആലോചിച്ച്, അവിടെ തന്നെ ഇരിപ്പാണ്.

ഇത്രയും നേരം കസേര വലി കഴിഞ്ഞ്, പുതുതായി ഇരുന്നവരൊക്കെ തിരിഞ്ഞ്  എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... അവരുടെ മുഖ ഭാവം  ഭാവം കണ്ടാലറിയാം... "നാണമില്ലേ ഇങ്ങനെ കസേര പിടിച്ചു വലിക്കാൻ"... എന്ന്

കാത്തിരുന്ന സമയം എത്തി... കൈപ്പത്തി തൊട്ട് കൈ മുട്ട് വരെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ പായസം നക്കിത്തുടച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ കസേരാ പൂർവികൻ  എഴുന്നേറ്റു... അയാളുടെ നോട്ടം ദഹിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. അതെന്റെ  വിശപ്പ് വർധിപ്പിച്ചു...

കറികളും മറ്റും വിളമ്പി തുടങ്ങി...

മേം കരിമ്പ് തോട്ടം കാ ഹാഥി ബൻ ഗയാ...

പിന്നെ കുറെ നേരത്തിന് ശേഷം ആരോ കസേര പിന്നിലോട്ട്  വലിച്ചപ്പോഴാണ് എണീക്കണ്ട സമയം ആയീ എന്ന്  മനസ്സിലായത്...

"ചേട്ടാ... ഒരു ഗ്ലാസ് പാലട കൂടി കഴിച്ചിട്ട് എണീക്കാം... ട്ടാ"

അത് കേട്ട ഉടനെ എന്റെ പിൻഗാമി ഒന്ന് ഞെട്ടി.. തറപ്പിച്ചു നോക്കി.. ആ  നോട്ടം അതുവരെ കഴിച്ചതെല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു...